بررسي وضعيت افراد تحت همودياليز مزمن از نظر هپاتيت B در استان تهران در سال 1378

نويسنده: علي زينعلي
استاد راهنما: زهره امين زاده
استاد مشاور: لطيف گچكار
تاريخ دفاع:
مدرك: دكتراي تخصصي دكتراي تخصصي بيماريهاي عفوني گرمسيري
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي، پزشكي،
چكيده: افراد تحت دياليز مزمن در خطر ابتلا به هپاتيت B مي باشند و عوامل متعددي در ابتلا به عفونت فوق نقش دارند كه با شناسايي اين عوامل و اقدامات پيشگيرانه مي توان از بروز هپاتيت B در اين جمعيت جلوگيري كرد به منظور تعيين، عوامل موثر، مطالعه حاضر جهت بررسي وضعيت افراد تحت همودياليز مزمن در استان تهران در سال 1378 انجام گرفت.
روش تحقيق توصيفي و تكنيك مطالعه مصاحبه– مشاهده بود كه با مراجعه به بخش هاي همودياليز سطح استان تهران، تعداد 56 بيمار همودياليز مزمن HBSAg مثبت شناسايي گرديد و فرم اطلاعاتي در مورد ايشان تكميل شد.
ميانگين سن بيماران 3/15±5/44، 82% بيماران مذكر 18% مونث بودند 68% ساكن شهر 32% ساكن مناطق روستايي بودند طول مدت دياليز در 5/19% بيماران كمتر از يكسال، 60/28% بين 1 تا 3 سال و 5/5 % بين 13 تا 15 سال بود سابقه دريافت خون در 75% سابقه مراجعه به دندانپزشكي در 66% و عمل جراحي در 52% بيماران وجود داشت. 40% بيماران در حين دياليز HBSAg مثبت شدند و هيچيك از بيماران واكسن هپاتيت B دريافت نكردند 5/12% عفونت همزمان هپاتيت C نيز داشتند 100% بيماران از دستگاه مجزا و
80.35% از اتاق مجزا استفاده مي كردند ولي فقط 7% توسط پرسنل مجزا تحت مراقبت بودند در مطالعه آسيب شناسي علت
87.4% موارد نارسايي كليه مشخص شد و بيشترين علت (25%) فشار خون بالا بوده است.
نتيجه گيري: 66% بيماران سابقه مراجعه به مراكز دندانپزشكي داشته كه در صورت واداشتن دندانپزشكان به اجراي صحيح اصول استريليزاسيون مي توان از درصد قابل ملاحظه اي از موارد هپاتيت B پيشگيري كرد. همچنين استفاده از واكسيناسيون در بيماران همودياليزي HBSAg منفي، و استفاده از پرسنل مجزا در ارتباط با بيماران همودياليزي HBSAg منفي و HBSAg مثبت، مي تواند از درصد قابل ملاحظه اي از موارد هپاتيت B در بيماران همودياليزي پيشگيري كنند.
كلمات كليدي: