انترفرون درماني در بيماران مبتلا به هپاتيت C

نويسنده: صادق خدرائي
استاد راهنما: مهدي شريف زاده
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1374/01/01
مدرك: دكترا
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي، پزشكي،
چكيده: ويروس هپاتيت C يك رويروس positive - sense ، با يك رشته RNA و از خانواده فلاوي ويريديه (flaviviridae) است. عاملي كه اولين بار در سال 1989 شرح داده شد و مسئول بيشترين نمونه هايي است كه قبلاً بعنوان هپاتيت nonA- nonB معرفي شده اند. و با توجه به مطالعات اپيدميولوژيك و سرولوژيك تخمين زده شده است كه حداقل 1% تا 2% جمعيت دنيا مبتلا به عفونت مزمن با HCV (ويروس هپاتيت C) هستند. ما مي دانيم كه درصد بالائي از هپاتيت حاد سي (50% تا 80%) به طرف هپاتيت مزمن سير مي كند و تقريباً حدود 20% به طرف سيروز پيش مي رود كه اين فرم بيماري با پيگيري طولاني مدت به 50% يا بيشتر هم مي رسد. بطور كلي مي توان گفت كه ابتلاء به هپاتيت C درصد بالائي از موربيديتي و مورتاليتي دارد و اين موارد ذكر شده مي تواند هدف بررسي درماني هپاتيت C را توجيه كند و نيز مي دانيم درصدي از هپاتيت حاد به طرف بهبودي مي رود و ما نتيجتاً جهت كاهش هزينه هاي درماني درصد عمده تحقيقات را بر روي هپاتيت مزمن C قرار دهيم كه در اين بررسي مي بينيم كه تنها درمان متداول بيماري مذكور تاكنون انترفرون انساني مي باشد. درصد پاسخ به درمان حدود 25% مي باشد. اما نتيجه گيري عمده اي كه ما مي توانيم از اين بررسي داشته باشيم اينست كه بكارگيري انترفرون بعنوان تنها درمان موثر شناخته شده مي باشد ولي راه موثرتر فعلاً پيشگيري است. زيرا كه هپاتيت C حدود 95-90% موارد هپاتيت بعد از انتقال خون PT-NANBH را تشكيل مي دهد. كه ما مي توانيم با بالا بردن كيفيت كنترل انتقال خون آمار PT-NANBH را حتي به 3/1 تا 4/1 نيز كاهش دهيم كه اين مي تواند موفقيت مهمي باشد.
كلمات كليدي: