مقايسه دو روش درماني در بيماران سلي مبتلا به هپاتيت دارويي

نويسنده: سپيده بنيه رضايي
استاد راهنما: محمدرضا مسجدي
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1381/01/01
مدرك: دكتراي تخصصي بيماريهاي داخلي
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي، پزشكي،
چكيده: سل يكي از قديمي ترين بيماريهاي شناخته شده انسان است كه با اپيدميك شدن ويروس نقص سيستم ايمني اگر كنترل جهاني سل در حدي كه الان هست باقي بماند تا سال 2020 ميزان موارد جديد سل 40% افزايش خواهد يافت. پنج داروي اصلي به عنوان داروهاي رده اول شامل ايزونيازيد، ريفامپين، پيرازيناميد، اتامبوتول و استرپتومايسين مي باشند كه يكي از شايعترين عوارض ناشي از سه داروي اول هپاتيت مي باشد.
به منظور بررسي اثرات ادامه درمان پيرازيناميد در دوزها و دورهاي درماني معمول در بيماران سلي مبتلا به عارضه هپاتيت دارويي يك مطالعه آينده نگر موردي شاهدي انجام شد:
50 بيمار هپاتيت داروئي ناشي از داروهاي ضد سل چهار داروئي با RIF، ايزونيازيد، پيرازنياميد و آتامبوتول با تطابق ميزان افزايش سطح آنزيم هاي كبدي در درجه اول و در صورت امكان تطابق سني بطور تصادفي در يكي از دو گروه تحت بررسي قرار گرفتند. در گروه A (شاهد): همه داروهاي ضد سل قطع شده و با كنترل هر سه روز سطح آنزيم هاي كبدي در صورت كاهش آنزيمها در حد 50% يا طبيعي شدن آنها ابتدا پيرازنياميد، اتامبوتول و سپس ايزونيازيد و بعد ريفامپين با دوزهاي تدريجاً افزايش يابنده و كنترل آنزيم هاي كبدي تجويز گرديد.
در گروه B(مورد): پيرازنياميد و آتامبوتول ادامه يافت و بعد از طبيعي شدن يا كاهش 50% آنزيم ها، ريفامپين و ايزونيازيد بتدريج شروع شد.
در اين دو گروه طول دوره طبيعي شدن آنزيمها با همديگر مقايسه شد و پس از انجام آزمون t جفت ملاحظه گرديد كه اختلاف بين دو روش درماني فوق الذكر معني دار نيست. (p>0.05)
نتيجه گيري: 1- پيرازنياميد و آتامبوتول را مي توان بعد از بروز هپاتيت داروئي با دوز معمول ادامه داد.
2- زمان شروع هپاتيت بيشتر در 2 ماه اول درمان ضد سل اتفاق مي افتد و بطور بارزي در دو هفته اول بيشتر مي باشد.
كلمات كليدي: