مقايسه اثر اينترفرون آلفا با لاميوودين در بيماران مبتلا به هپاتيت مزمن B

نويسنده: مصطفي علوي مقدم
استاد راهنما: داوود يادگاري
استاد مشاور: سيد مويد علويان
تاريخ دفاع: 1379/03/01
مدرك: دكتراي تخصصي بيماريهاي عفوني
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي، پزشكي،
چكيده: اگرچه لاميوودين از طرف FDA به عنوان داروي موثر در درمان هپاتيت مزمن B مورد تاييد قرار گرفته است ولي مطالعات زيادي در اين زمينه در ايران صورت نگرفته است. در اين مطالعه كارآزمايي (Randomized Controlled) سي و دو بيمار مبتلا به هپاتيت مزمن B كه قبلاً درماني نگرفته بودند در يكي از دو گروه لاميوودين (روزانه 100 ميلي گرم قرص 16 نفر) يا اينترفرون (يك روز در ميان 9 ميليون واحد 2a INF به صورت تزريق زير جلدي 16 نفر) قرار گرفتند. طول دوره درمان 6 ماه و در هر گروه يكسان بود. اين بيماران در طول درمان در زمان هاي معين و يكساني در مركز هپاتيت تهران ويزيت مي شدند.
پاسخ درمان اوليه به كاهش حداقل 2 نمره يا بيشتر از (Knodell Score (KS بيوپسي كبد در پايان درمان نسبت به بيوپسي كبد قبل از شروع درمان تعريف شد. پاسخ درماني ثانويه به منفي شدن PCR در پايان درمان بعلاوه نرمال شدن سطح ALT در 3 ماه آخر درمان اطلاق شد. نمونه پاتولوژي به صورتblind براي پاتولوژيست ارسال مي شد. در طول دوره درمان هيچ گونه عارضه جانبي با لاميوودين ديده نشد. در حالي كه در گروه اينترفرون عوارض جانبي ديگري ( مثل تهوع، استفراغ، افسردگي، ميالژي ) ديده شد (P=0.000). پاسخ درماني اوليه در پايان درمان در گروه لاميوودين60% و در گروه اينترفرون در 42.9% موارد ديده شد (P=0.6). پاسخ درماني ثانويه در پايان درمان در گروه لاميوودين در60% موارد و در گروه اينترفرون در 40% موارد بود (p=0.2). تمام بيماران مونث در هر دو گروه در پايان درمان PCR منفي پيدا كردند. در اين مطالعه پاسخ هيستولوژيك (كاهش KS≥2) در پايان درمان در هر دو گروه مستقل از مثبت يا منفي بودن HBe Ag در ابتداي مطالعه بود توصيه مي شود : مطالعات كارآزمايي مشابه كه در برگيرنده دوره پي گيري بيماران در دوره پس از درمان نيز مي باشند در كشورمان طراحي و انجام گردد چرا كه مجموعه مطالعات معتبر انجام شده در اين زمينه مي تواند به ارزيابي دقيق نتايج درماني با اين دو دارو در بيماران مبتلا به هپاتيت مزمن B منجر شوند.
كلمات كليدي: