بررسي يكصد بيمار مبتلا به سرطان معده در بخش جراحي بيمارستان امام حسين (ع) طي سالهاي 75-1372

نويسنده: نيما ملكي
استاد راهنما: محمدرضا بديعي
استاد مشاور: بهزاد كسروي
تاريخ دفاع: 1376/06/01
مدرك: دكترا پزشكي
دانشگاه: دانشگاه آزاد اسلامي، پزشكي تهران،
چكيده: تحقيقي كه از نظر گذشت، بررسي 100 بيمار مبتلا به سرطان معده بروش گذشته نگر بوده است. براساس اين بررسي، معلوم شد كه: بيشتر مبتلايان را آقايان و دهه هاي سني 6، 7 و 8 سال تشكيل مي دهند؛ شهرنشيني و وضع اجتماعي اقتصادي پايين نسبت مستقيمي با ميزان موارد بيماري داشته است؛ گروه خوني A در ميان مبتلايان اندكي بيشتر از ساير گروهها بوده است و نسبت درصد آنهايي كه سابقه ايي از اولسرهاي مزمن مقاوم به درمان داشتند بيش از 40 درصد بيماراني را كه سابقه بيماري گوارشي قبلي داشته اند تشكيل مي دهد.
در اين تحقيق ديديم كه درد شكم شايع ترين شكايت اصلي (59 درصد شكايات اصلي) و همچنين شايعترين علامت (75 درصد موارد) در نزد اين بيماران در بدو مراجعه بوده است. علائم ديگري چون كاهش وزن، بي اشتهايي و تهوع و استفراغ بعد از غذا خوردن در مراتب بعدي قرار گرفتند. شايع ترين يافته باليني ضمن معاينه، علائمي بود دال بر وجود آنمي؛ البته يافته هاي ديگري چون حساسيت و لمس توده در معاينه اپي گاستر، هم چنين كاشكسي از درصد شيوع بالايي برخوردار بودند.
متأسفانه قريب به 80 درصد بيماران بررسي شده در بدو مراجعه يافته هاي مؤيد درگيري وسيع لنفاتيك ها و چسبندگي هاي فراوان داخل شكمي، هم چنين متاستازهاي دوردست داشته اند. براساس يافته هاي اندوسكوپيك و جراحي، شايع ترين محل درگيري معده آنتر بوده است. فقط 40 درصد بيماران در هنگام مراجعه قابل عمل بودند كه انجام عمل جراحي Curative فقط براي نيمي از آنها امكان پذير بود.
كلمات كليدي: