درمان هپاتيت ها با اينترفرون

نويسنده: عليرضا عامري
استاد راهنما: هوشنگ شفيعي
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1374/01/01
مدرك: دكترا پزشكي
دانشگاه: دانشگاه آزاد اسلامي، پزشكي تهران،
چكيده: تابلوي باليني هپاتيت از يك حالت غير ايكتريك و با كسالت مختصر تا يك بيماري كشنده كه به كوماي كبدي مي انجامد متغير است. اين بيماري در حدود 15-1.8% موارد عود مي كند. انواع هپاتيت عبارتند از:
هپاتيت A: دوره كموني معادل 50-15 روز دارد. اين بيماري از طريق Fecal-Oral منتقل مي شود و انتقال از راه تزريق بسيار نادر است. پيش آگهي عالي و بهبودي معمولاً كامل است. اگر Anti-HAV مثبت شود تجويز ايمونوگلوبولين ضرورتي ندارد.
هپاتيت B: از راه تزريق و تماس جنسي منتقل مي شود. Anti HBe نشاندهنده پايين بودن ميزان آلودگي و سرايت است و شاهدي قوي مبني بر بهبود قطعي به حساب مي آيد. در افراد سالم واكسيناسيون در 94% موارد ايمني كافي مي دهد. در صورتي كه فرد از نظر HBsAb و HBcAb مثبت باشد تزريق واكسن ضرورتي نخواهد داشت.
هپاتيت NANB/C: تشخيص اين عفونت بعد از رد كردن تشخيص عفونت با ويروسهاي شناخته شده هپاتيت صورت مي گيرد. دوره كمون حدوداً 7 هفته است. اين نوع هپاتيت مسئول 90% از هپاتيت متعاقب ترانسفوزيون است علايم باليني شبيه هپاتيت B مي باشد.
هپاتيت D: تكثير و عفونتزا بودن آن صرفاً مستلزم فعاليت در حضور ويروس هپاتيت B مي باشد. عفونت دلتا با تزريق وريدي ارتباط تنگاتنگي دارد، درمان رضايت بخش نيست. با استفاده از اينترفرون ها تكثير ويروس دلتا مهار مي شود.
هپاتيت مزمن: انواع آن عبارتند از: 1- هپاتيت مزمن مداوم(CPH
2- هپاتيت مزمن فعالCAH)
3- هپاتيت مزمن لوبولر (CLH) .
نوع هپاتيت هر چه باشد، اساس بافت شناسي زمينه اي كبد يكسان بنظر مي رسد.
كلمات كليدي: