نقش انترفرون در درمان هپاتيت C حاد و مزمن

نويسنده: مرضيه ميرعنايت
استاد راهنما: روزبه ربيعي
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1377/01/01
مدرك: دكترا پزشكي
دانشگاه: آزاد اسلامي واحد تهران پزشكي، ،
چكيده: عامل بيماري HCV يك ويروس كوچك با قطر كمتر از 80 نانومتر و با پوشش ليپيدي است كه مرتبط با فلاوويروس ها (دنگا، تب زرد) و سپتي ويروس ها مي باشد. وارياسيون ژنوتيپ در طي دوره حاد و مزمن به سرعت توليد مي شود و اهميت شان در اين است كه منجر به تست كاذب منفي براي تعيين آنتي بادي ميزبان و يا براي RNA ويروس توسط PCR اسي مي شود. همچنين هتروژنيته قابل توجه، عدم شناسايي يك آنتي بادي خنثي كننده اختصاصي و كم بودن تعداد ويروس در گردش خون باعث شده است كه هيچ نوع واكسني جهت جلوگيري از عفونت HCV موجود نباشد. راه تشخيص قطعي بيماري با PCR است و در صورت مثبت بودن HCV-RNA يافته هاي غير طبيعي در بيوپسي كبد موجود خواهد بود. شايع ترين راه انتقال اين ويروس تزريق خون مي باشد. اختصاصي ترين دارويي كه جهت درمان هپاتيت بكار مي رود انترفرون مي باشد كه نقش آن در هپاتيت C حاد، طبيعي كردن سطح ALT و بهبود التهاب كبد و عدم همانند سازي HCV-RNA مي باشد. دوز درماني آن در هپاتيت C حاد سه ميليون واحد سه بار در هفته به مدت سه ماه مي باشد و بهترين دوز در HCV مزمن شش ميليون واحد سه بار در هفته به مدت 12 ماه مي باشد.
عوارض جانبي عموماً وسعت درمان با انترفرون را محدود نمي سازد، اما ميزان پاسخ ضعيف طولاني مدت ويرولوژيك همراه با پيشرفت خيلي كند بيماري در بسياري از بيماران تخمين ارزشمندي اين درمان را مشكل مي سازد. مشخص نيست كه آيا درمان با انترفرون عاقبت ريسك توسعه سيروز يا كانسر كبد را كاهش مي دهد يا خير و اين اطلاعات احتمالاً تا سالها در دسترس نخواهد بود و بسياري معتقدند كه درمان با انترفرون بيشترين نفع را به بيماراني مي رساند كه ALT بالا به صورت متناوب يا مداوم و انفيلتراسيون التهابي فعال در بيوپسي كبد دارند.
درمان با انترفرون ممكن است كمترين سود را در بيماراني داشته باشد كه سطح نرمال ALT و مراحل پيشرفته تر سيروز يا فيبروز كبد داشته باشند به علاوه درمان با انترفرون ممكن است براي بيماران جوانتر كه سالهاي زيادي از زندگي را پيش رو دارند، مفيدتر باشد.
از درمان با انترفرون در بيماران با يك سابقه عفونتهاي مكرر بايد اجتناب كرد، مداركي در حال جمع آوري نشان مي دهد كه عفونتهاي با ژنوتيپ II گونه هاي HCV ممكن است كمترين پاسخ را به درمان با انترفرون نسبت به ساير گونه ها بدهند، بنابراين ميزان پاسخ دهي فرد بيمار به درمان با انترفرون آلفا بستگي به عواملي چون جنس، سن، وزن بدن، بيماري همراه كبدي، ميزان ويروس در خون، ژنوتيپ ويروس و ذخاير آهن كبدي دارد.
همچنين مطالعاتي جهت تعيين اثر بخشي درمان هاي تركيبي انترفرون با ريباورين و پردنيزولون انجام گرفته كه داراي اثرات جانبي نيز مي باشد، فعلاً درمانهاي تركيبي موقع عود درمان كاربرد دارند.
راههاي ناشناخته فراواني در درمان HCV وجود دارد كه نياز به مطالعات و تحقيقات بيشتري مي باشد.
كلمات كليدي: