بررسي سرطان مري در بيمارستان طالقاني از سال 1364 تا 1370

نويسنده: آزيتا ياوري، گلشن روحاني
استاد راهنما: جعفر مفيد
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1370/12/30
مدرك: دكترا
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي، پزشكي،
چكيده: سرطان مري از بدخيميهاي بسيار شايع سيستم گوارشي است و در سراسر دنيا و همچنين در كشور ما از شيوع بسيار بالايي برخوردار است و ايران در كمربند آسيايي سرطان مري قرار گرفته است. اين بدخيمي با ميزان مرگ و مير بالايي همراه است. بدين جهت ما بر آن شديم تا بررسي بر روي بيماران مبتلا به سرطان مري بستري در بيمارستان طالقاني از سال 1364 تا 1370 انجام دهيم و عوامل مساعدكننده و نيز افراد پرخطر را با توجه به شيوع سني، جنسي، اعتيادات، شغل و محل زندگي آنها بيابيم، همچنين شايعترين پاتولوژي درگيركننده مري و محل آناتوميك درگيري را مشخص نموده و مطالعه اي بر روي شيوه هاي درماني اعمال شده بر روي بيماران داشته باشيم. بيماران تحت بررسي 100 مورد بوده كه شامل 32 نفر زن و 68 نفر مرد مي باشند و نسبت جنسي مرد به زن 2 به 1 بود. بيماران بين 22 تا 85 سال و ميانگين 53.5سال قرار داشتند و شايعترين سن ابتدا بين 50 تا 70 سال بود. در بررسي بيماران 41% از آنها استعمال دخانيات بمدت طولاني داشته اند ولي رابطه خاصي بين مصرف الكل و ايجاد سرطان مري در اين گروه ديده نشد. بيشترين تعداد مبتلايان متعلق به مناطق شمالي و شمال غربي كشور بوده و اغلب كشاورز بودند كه اين نكته احتمال وجود مواد كارسينوژن در خاك را مطرح مي كند. همچنين در اين مطالعه مشخص گرديد كه اولين ظاهر بيماري در 100% مبتلايان ديسفاژي و كاهش وزن مي باشد. بررسي انجام شده نشان مي دهد كه بروز اين علائم زماني است كه طول توده تومورال بيش از 5 سانتيمتر بوده و همراه با متاستاز به غدد لنفاوي اطراف مري ميباشد. و در اين مرحله شانس درمان كامل بيمار به ميزان زيادي از بين رفته است. در مطالعه ما نيز 65 درصد از بيماران غير قابل عمل بوده و عمل جراحي فقط بر روي 35 درصد از آنها انجام شده بود كه 27 درصد آن را عمل جراحي Curative تشكيل مي داد. و نيز بيشترين محل درگيري مري در 3/1 تحتاني قرار داشت (65 درصد) شايعترين پاتولوژي درگير كننده مري S.C.C (سرطان سلولهاي سنگفرشي) بود (70%) و آدنوكارسينوم فقط 27% موارد را تشكيل مي داد. و در كل نتايج حاصل از اين بررسي تا حدود زيادي با آمارهاي بدست آمده از ديگر تحقيقات مطابقت داشت. بنابراين با توجه به اينكه اكثر بيماران در مرحله غيرقابل درمان بيماري به پزشك مراجعه مي كنند و علائم اوليه آنان با تاخير بروز مي كند لذا جهت تشخيص بيماري در مراحل اوليه ميتوان از روشهاي Screening در بيماران در معرض خطر استفاده نمود. (بيماريابي افراد پرخطر).
كلمات كليدي: