تعيين فراواني تومورهاي بدخيم مري در بخش پاتولوژي بيمارستان طالقاني در طي سالهاي 74-1370

نويسنده: وحيد صدرخانلو
استاد راهنما: بهار جعفري بروجردي
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1378/01/01
مدرك: دكتراي تخصصي آسيب شناسي
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي، پزشكي،
چكيده: كانسر مري، يكي از ده سرطان شايع در جهان مي باشد كه اغلب بيماران مسن را مبتلا مي نمايد. وقتيكه تشخيص بيماري داده مي شود، پيش آگهي بد بوده و بقاي 5 ساله بيماران زير 10 درصد است. شايعترين نوع كانسر اوليه، كارسينوم سلولهاي سنگفرشي است كه بيش از 904 درصد موارد را شامل مي شود.
اين مطالعه شامل مرور گزارشهاي پاتولوژي بيماران با كانسر مري از سال 1370 تا سال 1374 در بيمارستان طالقاني مي باشد. تعداد 132 بيمار، 69 مرد و 63 زن با سن 21 تا 85 سال وجود داشتند. شايعترين علامت ديسفاژي بود. كاهش وزن در 8 نفر (6%) ادينوفاژي در 3 نفر (2%) و هماتمز در 1 نفر (1%) موارد وجود داشت. در 117 (89%) مورد نمونه بيوپسي توسط اندوسكوپي فراهم شده بود. 15 مورد (11%) نيز نمونه ازوفاژكتومي داشتند. محل درگيري در 5 درصد موارد در ثلث فوقاني، 21 درصد در ثلث مياني، 27 درصد در ثلث تحتاني و 2 درصد در ناحيه جانكش معدي- مروي بود. در 45 درصد موارد، محل درگيري مشخص نشده بود.
از نظر هسيتولوژيك (رنگ آميزي H & E)، كارسينوم سلولهاي سنگفرشي با تمايز خوب در 41 نفر (31%)، كارسينوم سلولهاي سنگفرشي با تمايز متوسط در 14 نفر (11%) كارسينوم سلولهاي سنگفرشي با تمايز كم در 5 نفر (4%) و كارسينوم سلولهاي سنگفرشي در جا در 1 نفر (1%)، آدنوكارسينوم در 15 نفر (11%) و كارسينوم اندنفيرانسيه در 5 نفر (4%) از بيماران تشخيص داده شد. در 51 بيمار (38%) تشخيص كارسينوم سلولهاي سنگفرشي بدون ذكر تمايز آن مطرح شده بود.
كلمات كليدي: