بررسي كلينيكي پريودنشيوم در بيماران مبتلا به HIV/AIDS مراجعه كننده به درمانگاه والفجر در سال 83-1382

نويسنده: سارا فرخ سرشت
استاد راهنما: بهرام آيرملو
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1383/01/01
مدرك: دكترا دندانپزشكي
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي، دندانپزشكي،
چكيده: در سال 1981 ظهور ناگهاني و گسترش سريع بيماري دهشت باري به نام AIDS توجه جهانيان را به خود معطوف گرداند. پس از گذشت دو دهه از بروز سندرم نقص ايمني (HIV) اپيدميولوژي آن دائما در حال تغيير است. هدف از اين تحقيق بررسي كلينيكي پريودونشيوم در بيماران مبتلا به HIV/AIDS مراجعه كننده به درمانگاه و الفجر است. اين تحقيق به روش توصيفي بر روي 5 بيمار با تكنيك مشاهده و مصاحبه با استفاده از فرم اطلاعاتي بود. با مراجعه به درمانگاه والفجر و تكميل پرسشنامه مربوط به تاريخچه گيري و معاينات كلينيكي دهاني و بررسي پرونده هاي پزشكي بيماران تحقيق انجام شد. نتايج نشان داد كه بيشترين ميزان شيوع بيماري در مردان (88%) و در گروه سني 29-25 سال، در افراد با سطح تحصيلات زير ديپلم (60%) و با شغل آزاد (66%) بود. شايعترين راه ابتلا و رفتار پر خطر در افراد معتاد به مواد مخدر تزريقي (86%) و بيشترين ميزان شيوع بيماري در مرحله قبل از ايدز (88%) بوده و بالاترين ميزان شيوع ضايعات دهاني مربوط به بيماريهاي پريودنتال (3/76%) سپس به ترتيب هرپس سيمپلكس (72.7%) كانديداسودوممبرانوس (56.3%)، كانديدا ارتيماتوس (43.8%)، انگولار چيلايتيس (40.7%)، ژنژيويت نواري شكل (8.5%) لكوپلاكياي مويي شكل دهاني (27.3%)، پريودنيتيت اولسراتيونكروزان (5.1%)، ژنژيويت اولسراتيو نكروزان (5.1%)، ANUG (5.1%)، بيماريهاي غدد بزاقي (2%) و پورپوراي ترومبوسايتوپنيك (2%) بود. و خشكي دهان (64%) و آفتهاي عود كننده هم از شيوع بالايي برخوردار بودند (30%). از نظر آزمايشات (52%) بيماران داراي CD4 بيشتر از Cell/mm3 500 بودند و (48%) داراي CD4 كمتر از Cell/mm3 500 بود. از نظر وضعيت لثه (40%) از بيماران لثه قرمز يا آبي مايل به قرمز، (38%) لثه با قوام اسفنجي (16%) با پاپيلاي حجيم و (8%) با پاپيلاي بين دنداني پهن و گود، (24%) افزايش حجم التهابي، (36%) فاقد stippling و (44%) خونريزي از لثه كه (22%) آن spontaneous و (22%) آن Provoked بود. (6%) تراوش چرك و (24%) درد داشتند. (22%) لقي و (26%) Recession داشتند. ميانگين ميزان دبري و كلكولوس به ترتيب 1.9806±0.84504 و 0.7424±0.86865 بود. (46%) از بيماران روزي يك بار از مسواك استفاده مي كردند و (40%) از مسواك استفاده نمي كردند. در مورد عادات دهاني بيشترين آمار مربوط به سيگار كشيدن (88%) بود و از نظر فانكشن دهاني (34%) از بيماران جويدن يكطرفه داشتند و (24%) در زياد باز كردن دهان دچار مشكل بودند. طبق نتايج اين تحقيق مي توان گفت كه علت اختلاف در شيوع تظاهرات دهاني و انواع آن در كشور ما و كشورهاي ديگر تفاوتهايي است كه در جوامع مختلف وجود دارد. سن، نژاد، جنس، راهها و رفتارهاي پر خطر، علايم عمومي، ساب تايپهاي مختلف ويروس HIV، عدم دسترسي كافي بيماران به مراكز درماني مشخص، تفاوتهاي فرهنگي و سنتي در جامعه و شايد علت ديگر را بتوان به اختلاف در زمان پيدايش شيوع بيماري HIV در ايران در مقايسه با كشورهاي خارجي و شيوع بي بند و باري جنسي در كشورهاي خارجي نسبت داد. همچنين ضايعات دهاني خاص و مشخص به عنوان فاكتور بيماريابي قابل استفاده نبودند پس مي توان نتيجه گرفت كه در شناخت بيماران مبتلا به HIV علاوه بر علائم دهاني بايد به علايم عمومي، سن و جنس و رفتارهاي پر خطر و راههاي ابتلا توجه كرد. در مورد افرا مبتلا به HIV چون وضعيت سلامت آن ها جلسه به جلسه متفاوت است بنابراين نياز به مراقبتهاي متناوب و مرتبط براي بيماران هميشه وجود دارد.
كلمات كليدي: