بررسي و تحقيق در مورد ميزان فلورايد موجود در آب آشاميدني و ارتباط آن با شاخص DMF در استان خراسان

نويسنده: محمدرضا سلسبيل
استاد راهنما: حسين پورمقدس، عبدالرحيم پرورش
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1377/01/01
مدرك: كارشناسي ارشد مهندسي بهداشت محيط
دانشگاه: دانشكده علوم پزشكي اصفهان، دانشكده بهداشت، مهندسي بهداشت محيط
چكيده: خلاصه: امروزه در تمام مكاتب علوم بهداشتي جهان توجه به امر پيشگيري مقدم بر درمان قرار گرفته است. فلورايد مي تواند از طريق خوراكي و يا موضعي روي مواد غير معدني موجود در ساختمان دندانها و همچنين متابوليسم باكتريايي موجود در پلاك دندان اثر نمايد. در حقيقت فلورايد ساختمان دندانها را محكم نموده و حلاليت مواد معدني دندان را كاهش مي دهد. همچنين رشد باكتريهاي اسيدزا را كند و متوقف مي نمايد. مصرف فلوئور آن هم از طريق آب شرب بهترين و اقتصادي ترين روش براي كاهش DMFT مي باشد و به خصوص براي جوامعي كه ميزان پوسيدگي آنها بالا است و ميزان فلوئور آب شرب پائين است. در استان خراسان مطالعه اي بر روي 961 نمونه آب شرب از نظر ميزان فلورايد انجام گرفت (200 نمونه در سال 76) همچنين تعداد 18394 كودك 12 ساله (8811 دختر + 9583 پسر) از نظر ميزان DMFT مورد معاينه قرار گرفتند. هدف از انجام اين پروژه تحقيقاتي تعيين رابطه بين دو پارامتر F و DMFT در منطقه تحت بررسي مي باشد. جهت انجام اين كار در مدت يكسال آبي (سال 76) نمونه از منابع مختلف آب شرب 22 شهر استان توسط نمونه بردار جمع آوري و به آزمايشگاه آبشناسي وابسته به اداره بهداشت محيط ارسال گرديد و روي آنها آزمايش فلورايد به روش آليزارين و ساير پارامترها نظير PH- درجه حرارت- كنداكتيويته- قليائيت و سختي انجام گرفت. همچنين اطلاعات مربوط به ميزان فلوئور آب شرب شهرهاي استان در سالهاي 75-74-72 نيز از آرشيو استخراج و DMFT مطالعه شده در 186 مركز بهداشتي درماني و دبستان مربوط به كودكان كلاس پنجم در كل استان خراسان كه توسط يك تيم پنج نفره (دو دندانپزشك و سه بهداشتكار دهان و دندان) انجام شده بود، جمع آوري گرديد و بعد از انجام يك سري آناليزهاي رياضي بر روي پارامترهاي كمي و كيفي فوق، تست هاي آماري نظير One-Wey, ANOVA, T-test، آناليز رگرسيون و ضريب همبستگي پيرسون انجام گرفت. نتايج حاصله نشان مي دهد كه ميزان فلورايد آب شرب طي سالهاي متمادي تغيير چنداني نداشته و ميزان فلورايد آب شرب شهرها بين 0.2 تا 0.6ميلي گرم در ليتر متغير بوده است يعني كمتر از يك ميلي گرم در ليتر اين در حالي است كه ميزان DMF به اندازه چشمگيري كاهش داشته است. (89.5 درصد نسبت به مطالعات قبلي) تست هاي آماري عدم ارتباط معني دار بين دو پارامتر F و DMFT را نشان مي دهد (فرضيه0H رد شد) به دست آوردن همبستگي ضعيف و قابل اقماض بين دو پارامتر فوق به معناي رد كردن اصل قضيه نيست بلكه با علم به اين موضوع كه ارتباط بين اين دو پارامتر قبلا اثبات گرديده، مي توان چنين نتيجه گرفت كه با توجه به ثابت بودن ميزان فلورايد آب و كاهش DMFT در منطقه تحت بررسي، نقش اصلي در كاهش DMFT را ساير پارامترهاي بهداشتي ايفا كرده اند و فلوئور موجود در آب شرب در اولويت هاي پائين تري قرار داشته است يعني كاهش DMFT در منطقه تحت بررسي نمي تواند وابسته به فلورايد موجود در آب آشاميدني باشد و در اين زمينه تاكيد بر هدايت جامعه با موازين بهداشتي و رژيم غذايي صحيح تر مي باشد.
كلمات كليدي: