بررسي تاثير دوزهاي مختلف هپارين مصرف شده هنگام كاتتريزاسيون قلبي كودكان به وسيله (ACT(Activated Clotting Time

نويسنده: مازيار رستگار
استاد راهنما: پريدخت نخستين داوري
استاد مشاور: حجت مرتضائيان
تاريخ دفاع: 1391/07/01
مدرك: دكتراي فوق تخصصي بيماريهاي قلب كودكان
دانشگاه: علوم پزشكي وخدمات بهداشتي درماني تهران، پزشكي،
چكيده: مقدمه: علي رغم استفاده معمول و گسترده هپارين در مراكز مختلف قلب كودكان. پروتكل كلي و تعريف شده و ثابتي مبني بر ميزان هپارين موثر هنگام كاتتريزاسيون و مانيتورينگ تاثير آن در طول كاتتريزاسيون براي جلوگيري از كاهش اثر هپارين و افزايش حوادث ترومبوتيك و يا افزايش اثر هپارين و كاهش اثر انعقادپذيري وجود ندارد. اين در حالي است كه مونيتورينگ تاثير هپارين به صورت سريع و با حساسيت بالا به وسيله ACT چك مي‌شود و مي‌توان به وسيله اندازه گيري ACT به ميزان هپاريني دلخواه و موثر دست يافت كه بتواند به عنوان يك پروتكل جهت كاهش عوارض ترومبوتيك بسيار كمك كننده باشد.
روش: در اين پژوهش كه يك بررسي مقطعي (Cross Sectional) در نظر گرفته شده تعداد دويست بيمار مورد مطالعه قرار گرفت. پس از رگ گيري و قرار دادن introducer يا دسيله مناسب ACT پايه اندازه‌گيري مي‌شد كه اگر كمتر از 200 ثانيه هپارين ديگري به ميزان 50 واحد به ازاي هر كيلو گرم تزريق ميشد. بيمار پس از هر تزريق هپارين (كه به ميزان 50 واحد به ازاي هر كيلوگرم بود) مورد ارزيابي مجدد ACT قرار مي‌گرفت و چنانچه ميزان جديدACT باز هم كمتر از 200 مي‌بود تزريق هپارين با همان مقدار قبلي ادامه ميافت تا بالاخره ACT بالاي 200 برسد.
يافته ها: بعد از اولين دوز هپارين ACT اندازه‌گيري شده، با حداقل 174 و حداكثر 357 كه با ميانگين 261 و انحراف معيار 48 همراه بود. در بيماراني كه به علت نداشتن ACT بالاتر از 200 بعد از تزريق هپارين اول، تزريق بعدي هپارين انجام شده بود طيف ACT آنها بين 220 تا 345 بود كه ميانگين 266 و انحراف معيار 34 داشت. الگوي روند تغييرات ACT در طول زمان معني دار است. ارتباط معني‌داري بين ACT پايه و ACT دوم (P:0.001 با 395/ 0=Pearson correlation) وجود داشت. به همين ترتيب بين ACT دوم و ACT سوم يعني ACT بعداز تريق هپارين دوم ارتباط معني‌داري وجود داشت ( P=0.003و 0.641=Pearson correlation). هيچكدام از بيماران كه ACT بالاي 250 داشتند دچار مشكل پالس بعداز كتتريزاسيون نشده بودند.
نتيجه گيري:در اين مطالعه نشان داده شده است كه بيماراني كهACT آنها از 250 بالاتر باشد دچار حوادث عروقي ترومبوتيك نشده‌اند. بنابراين مي‌توان روشي اتخاذ كرد كه با استفاده از مونيتورينگ اثرات ضد انعقادي هپارين (كه به صورت تزريقات مكرر و با دوزهاي تعريف شده هپارين انجام مي‌شود.) ACT را بالاتر از 250 نگه داشت.
كلمات كليدي: