تعيين ارزش تشخيصي دي دايمر در تشخيص ترومبوز دريچه اي در بيماران با دريچه مصنوعي قلب

نويسنده: سيد ابوذر فخر موسوي
استاد راهنما: حميدرضا صنعتي
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1391/03/31
مدرك:
دانشگاه: علوم پزشكي وخدمات بهداشتي درماني تهران، پزشكي،
چكيده: مقدمه:تشخيص ترومبوز دريچه مصنوعي عمدتا براساس استفاده از تكنيكهاي تصويربرداري همچون اكوكارديوگرافي ترانس ازوفاژيال و يا CT و يا استفاده از روشهاي تهاجمي از قبيل جراحي است. با اين وجود، اين روشها با محدوديتهائي نيز مواجهند كه مهمترين آنها در دسترس نبودن اين پروسيجرها در تمام مراكز تشخيصي و درماني است. بر اين اساس، امكان تشخيصي سريع و به موقع اين عارضه نيز ممكن نخواهد بود. لذا استفاده از روشهائي در دسترس‌تر و ارزانتر مورد توجه متخصصان قرار گرفته است. در همين راستا، استفاده از سنجش دي دايمر در سالهاي اخير مورد توجه بوده و در مطالعه حاضر نيز بدان پرداخته شده است.
روش كار: در يك مطالعه مورد ـ شاهدي در مركز آموزشي، تحقيقاتي و درماني قلب و عروق شهيد رجايي، 95 بيمار كه تحت جراحي تعويض دريچه و جايگزيني آن با دريچه مصنوعي قرار گرفته بودند و جهت ارزيابي به بخش اكوكارديوگرافي يا اورژانس مراجعه نموده بودند، وارد مطالعه شدند. اطلاعات اوليه بيماران با مراجعه به پرونده بايگاني بيماران و يا در صورت لزوم، مصاحبه تلفني و يا حضوري با ايشان جمع‌آوري شد. همه افراد مورد مطالعه در ابتدا تحت اكوكارديوگرافي دو بعدي و داپلر و سپس TEE قرار گرفتند. البته بيماراني كه در موقعيت اورژانس مثل Fix بودن دريچه تحت عمل قرار گرفته وclot با ديد جراح تاييد شد. نمونه خون وريدي از هريك از افراد گروههاي مورد و شاهد قبل از انجام اكوكارديوگرافي اخذ شد و سطح دي دايمر با روش micro-latex immunoassay اندازه‌گيري شد.
نتايج: در اين مطالعه، در مجموع 95 بيمار وارد مطالعه شدند كه در اين ميان، 47 مورد با ترومبوس دريچه‌اي مواجه بودند. دو گروه مورد مطالعه (با و بدون ترومبوز دريچه‌اي) از لحاظ جنسيت و سن و هم چنين موارد جراحي دريچه‌اي با يكديگر همسان بودند. از لحاظ سابقه داروهاي مصرفي، تفاوت معني داري در موارد داروهاي تجويز شده بين دو گروه وجود نداشت. از لحاظ شاخصهاي آزمايشگاهي، تفاوت معني داري در شاخصهاي هموگلوبين و شمارش لكوسيتها وجود نداشت. اما شمارش پلاكتها در گروه با ترومبوز دريچه‌اي كمتر بود و مقدار PT نيز در اين گروه به مراتب كمتر از گروه فاقد تشخيص ترومبوز بود. از لحاظ سطح پلاسمائي INR و دي دايمر نيز تفاوت قابل ملاحظه بين دو گروه وجود داشت، به نحوي كه ميانگين INR در گروه واجد ترومبوز به مراتب كمتر و مقدار دي دايمر در اين گروه به مراتب بالاتر از گروه فاقد ترومبوز بود. آناليز رگرسيون خطي چند متغيره در حضور ساير متغيرهاي مطالعه نشان داد كه وقوع ترومبوز دريچه مصنوعي رابطه مستقيمي با مقدار دي دايمر دارد. آناليز بر اساس سطح زير منحني ROC نشان داد كه مقدار دي دايمر پايه داراي قدرت بالائي در پيش بيني وقوع ترومبوز بر روي دريچه مصنوعي است (سطح زير منحني برابر 951/ 0 – فاصله اطمينان: 901/ 0 الي 999/ 0). بر اين اساس، بهترين cutoff point براي مقدار دي دايمر در پيش بيني وقوع ترومبوز روي دريچه مصنوعي برابر 890 است كه در اين نقطه داراي حساسيتي معادل 9/ 80% و ويژگي برابر 9/ 97% است.
نتيجه گيري: سطح پلاسمائي دي دايمر مي‌تواند عامل مهم پيش بيني كننده وقوع ترومبوز بر روي دريچه هاي مصنوعي در بيماراني باشد كه تحت عمل جراحي تعويض دريچه قلب قرار مي‌گيرند.
كلمات كليدي: