بررسي تعيين تأثير متوتروكسات موضعي در چسبندگي تاندون‎ها در خرگوش

نويسنده: محمد ابراهيمي
استاد راهنما: نوراحمد لطيفي
استاد مشاور: محمد جواد فاطمي
تاريخ دفاع: 1391/07/01
مدرك: فوق تخصصي جراحي پلاستيك، ترميمي و سوختگي
دانشگاه: علوم پزشكي وخدمات بهداشتي درماني تهران، پزشكي،
چكيده: سابقه و زمينه و هدف: يكي از تروماهاي بسيار شايع در دست پارگي تاندون‎ها مي‎باشد كه از شايع‎ترين عوارض تأخيري ترميم تاندون چسبندگي تاندون مي‎باشد كه از علل مهم از كار افتادگي و اختلال فانكشن دست است. مطالعات زيادي جهت پيشگيري از چسبندگي تاندون‎ها انجام شده در اين مطالعه هم سعي بر تعيين تأثير متوتروكسات موضعي در كاهش چسبندگي تاندون‎ها شد.
مواد و روش‎ها: در اين مطالعه از پانزده خرگوش نژاد نيوزلندي با وزن 2.5 تا 3 كيلوگرم انتخاب شدند. ابتدا انگشتان 1 و 2 و 3 پاي راست آنها سمت راست اكسپلور شد سپس در ناحيه بند پروكسيمال FDP مشخص و قطع گرديد سپس با روش كسلر مديفيه ترميم گرديد و انگشت اول در معرض متوتروكسات 50 ميلي براي 5 دقيقه و انگشت دوم در معرض متوتروكسات 25 ميلي براي 5 دقيقه و انگشت سوم در معرض نرمال سالين براي 5 دقيقه قرار داده شد، سپس محل انسزيون ترميم گرديد. پس از 4 هفته خرگوش‎ها كشته شدند به صورت رندوم به دو گروه 7 تايي و 8 تايي تقسيم شدند. گروه 7 تايي جهت بررسي هيستوپاتولوژي از نظر چسبندگي تاندون ارزيابي شدند. گروه دوم (8 تايي) نيز جهت ارزيابي از نظر چسبندگي تاندون تحت تست‎هاي بيومكانيكال قرار گرفتند.
يافته‎ها: در گروه هيستوپاتولوژي از 7 نمونه‎اي كه از MTX 50 ميلي‎گرم استفاده شد 5 نمونه گريد 1 چسبندگي، 2 نمونه گريد 2 چسبندگي داشتند. از 7 نمونه گروه متوتروكسات 25 ميلي 2 نمونه گريد 2 چسبندگي، 4 نمونه گريد 3 چسبندگي، 1 نمونه گريد 4 چسبندگي داشتند. از 7 نمونه گروه كنترل 4 نمونه گريد 4 چسبندگي، 3 نمونه گريد 5 چسبندگي داشتند.
در گروه بيومكانيكال ميزان متوسط نيوتن لازم جهت كشيدن تاندون از غلاف در گروه متوتركسات 50 ميلي، 3.22 نيوتن، در گروه متوتروكسات 25 ميلي، 7.05 نيوتن و در گروه كنترل 9.81 نيوتن بود. ميزان متوسط نيروي لازم جهت پارگي تاندون در گروه متوتروكسات 50 ميلي، 29.35 و گروه متوتروكسات 25 ميلي گرم، 29.25 نيوتن و در گروه كنترل 29.68 نيوتن بود.
نتايج: در ارزيابي و نتايج حاصله از اين مطالعه مشخص شد كه گروه متوتركسات 50 ميلي باعث كمترين ميزان چسبندگي تاندون و گروه نرمال سالين (كنترل) بيشترين ميزان چسبندگي را داشتند و مقايسه گروه متوتروكسات 50 ميلي‎گرم با گروه متوتروكسات 25 ميلي‎گرم و گروه كنترل از نظر چسبندگي اختلاف معناداري از نظر آماري هم در گروه هيستوپاتولوژي و هم گروه بيومكانيكال داشت. از نظر تأثير بر قدرت ترميم تاندون اختلاف معناداري از نظر آماري بين گروه‎هاي متوتركسات 50 ميلي گرم، متوتركسات 25 ميلي گرم و گروه كنترل وجود نداشت.
كلمات كليدي: متوتركسات، پارگي تاندون، چسبندگي تاندون