بررسي اثرات ايمنوپاتولوژي داروي نالمفن برايمنوپاتوژنز ويروس سنسيشيال تنفسي (RSV) در مدل موشي

نويسنده: وحيد سليمي
استاد راهنما: طلعت مختاري آزاد، فاضل شكري
استاد مشاور: محمود محمودي، محمد جواد قراگزلو، شهرام شهابي
تاريخ دفاع: 1391/01/01
مدرك: دكتري تخصصي ويروس شناسي پزشكي
دانشگاه: علوم پزشكي وخدمات بهداشتي درماني تهران، بهداشت، پاتوبيولوژي
چكيده: ويروس سنسيشيال تنفسي (HRSV) عمده‌ترين علت بيماري مجراي تنفسي تحتاني در كودكان و معمول ترين علت برونشيوليت در جهان محسوب مي‌شود. مكانيسم هاي دفاعي ميزبان عليه عفونت ويروس HRSV آميزه‌اي از پاسخ‌هاي ايمني ذاتي و اكتسابي است. اپيوئيدهاي درونزاد و گيرنده‌هاي ( µ, δ، κ) آنها ابتدا در سيستم عصبي مركزي شناخته شدند اما اكنون در بسياري از بافت ها مثل ريه، روده، طحال، پوست و سلول‌هاي ايمني شناخته شده‌اند. در مطالعه حاضر نقش گيرنده هاي اپيوئيدي در تكثير ويروس و پاتوژنز عفونت HRSV در مدل حيواني (in vivo) و كشت سلول (in vitro) مورد بررسي قرار گرفته است. براي اين منظور، از مهار كننده عمومي اپيوئيدها با گرايش بالا به هر سه نوع از گيرنده هاي اپيوئيدي (نالمفن) و آگونيست هر سه گيرنده كه تمايل بالاتري به گيرنده µ دارد (مرفين) در اين مطالعه استفاده گرديد.
براي مطالعه نقش گيرنده هاي اپيوئيدي در پاتوژنز عفونت HRSV، از موش ماده BALB/c به عنوان مدل حيواني مناسب در آزمايشات in vivo استفاده كرديم. جهت بررسي نقش گيرنده هاي اپيوئيدي در شرايط in vitro از سلولCaco2 كه واجد گيرنده هاي اپيوئيدي است و به عفونت HRSV حساس است استفاده گرديد.
تيتراسيون ويروس با استفاده از Real time PCR مايع BAL به خوبي نشان مي‌دهد كه تيمار موش‌ها با نالمفن باعث افزايش تكثير ويروس در ريه مي‌شود. متعاقب افزايش تيتر ويروس بدليل مهار گيرنده هاي اپيوئيدي توسط نالمفن، انفيلتراسيون منوسيتها، نوتروفيل ها و لنفوسيت‌ها درگروه موش‌هاي تيمار شده با نالمفن نيز افزايش نشان مي‌دهد. در گروه موش‌هاي تيمار شده با نالمفن بسته به تيتر ويروس چالش شده، افزايش معني داري در IFN-γ, IL6, IL10،MCP-1 ، MCP-3 و MIP-1α در روز 5 بعد از عفونت مشاهده مي‌شود. نتايج فلوسايتومتري نشان مي‌دهد كه ساب تايپ‌هاي سلولهاي لنفوسيت (CD4 و CD8) نيز تحت تاثير قرار مي‌گيرد. در آناليزهاي هيستوپاتولوژي، آسيب‌هاي شديد ريه در موش هاي تيمار شده با نالمفن در مقايسه با گروه كنترل بعد از عفونت HRSV مشاهده مي‌شود. از طرفي علائم كلينيكي بيماري و كاهش وزن موش‌ها نيز بعد از تيمار با نالمفن شدت مي‌يابد. نتايج ما نشان مي‌دهند كه تيمار كردن سلول‌هاي Caco2 با نالمفن توسط HRSV-RFP اثرات معني دار بر افزايش تكثير ويروس دارد كه با آناليز سلول‌هاي آلوده شده از طريق FACS قابل ارزيابي ميباشد. بر عكس سلول هاي Caco2 كه با مرفين تيمار شده‌اند كاهش معني داري را در تيتر ويروس نشان مي‌دهند.
اين مطالعه براي اولين بار نشان داده است كه گيرنده‌هاي اپيوئيدي در كنترل تكثير ويروس در سيستم تنفسي در طول عفونت HRSV نقش دارند. مهار و يا فعال كردن اختصاصي گيرنده‌هاي اپيوئيدي مي‌تواند يك راهكار دارويي جديد براي كاهش التهاب دستگاه تنفسي ناشي از HRSV و جلوگيري از پيامدهاي طولاني مدت آن باشد.
كلمات كليدي: ويروس سنسيشيال تنفسي (HRSV)، ايمنوپاتوژنز، برونشيوليت، پاسخ‌هاي ايمني، گيرنده‌هاي اپيوئيدي، نالمفن، مرفين، موش BALB/c، سلول Caco2، Real time PCR، فلوسايتومتري، الايزا، BAL