تعيين اثر سيكلوسپورين وريدي با دوز پايين در بيماران مبتلا به كوليت اولسرو مقاوم به كورتون

نويسنده: رضا تسليمي
استاد راهنما: حسين فروتن، ناصر ابراهيمي درياني
استاد مشاور: محمد جعفر فره وش
تاريخ دفاع: 1391/07/01
مدرك: دكتراي فوق تخصصي گوارش و كبد
دانشگاه: علوم پزشكي وخدمات بهداشتي درماني تهران، پزشكي،
چكيده: كوليت اولسرو مقاوم به كورتون با عوارض زيادي همراه بوده و ميزان موربيديتي و مورتاليتي را افزايش ميدهد. با دوز پايين سيكلوسپورين وريدي (2 mg/kg/day) ميتوان وضعيت باليني را بهبود بخشيده و براي مدت طولاني تري بيماري را در رميسيون قرار داده و نياز به كولكتومي را كاهش بدهيم. ضمن كاهش هزينه هاي بستري مكرر و جراحي، كيفيت زندگي اين گروه از بيماران ارتقا پيدا مينمايد. بيماران مبتلا به كوليت اولسرو اثبات شده كه عليرغم درمانهاي نگهدارنده مناسب و دريافت كورتون وريدي با دوز معادل پردنيزولون mg 60-40 روزانه به مدت 7 تا 10 روز كماكان علامتدار بوده و شواهد پاسخ به درمان مشاهده نميگردد وارد مطالعه شدند. پس از ركتوسيگموئيدوسكوپي و رد ساير دلايلي كه ميتواند موجب تقليد شعله وري و يا شروع آن گردد اقدام به تجويز سيكلوسپورين وريدي با دوز mg/kg/day2 به مدت 7 روز گرديد. بيماران در طول مدت بستري تحت مونيتورينگ علائم حياتي بوده و سطح سرمي الكتروليتها و كراتينين و ساير آزمايشات چك ميشدند. شدت بيماري در تمام بيماران با استفاده از سيستم امتياز بندي mayo قبل از شروع سيكلوسپورين وريدي مشخص شده و ميزان پاسخ و رميسيون با آن مشخص گرديد. 8 بيمار مورد بررسي قرار گرفتند. 2 نفر بدليل كوليت پسودوممبرانو و كراتينين بالا از مطالعه خارج شدند. 1 نفر بدليل شدت بيماري فوت نمود. در مابقي پاسخ درماني منجر به بهبود علائم و عدم نياز به كولكتومي گرديد. عارضه مهمي مشاهده نشد. در طي 9 تا 21 ماه كه بيماران پيگيري شدند بيماري پايدار بوده و هيچيك تحت كولكتومي قرار نگرفتند.

كلمات كليدي: