ارزيابي پلي مورفيسم ژن سيتوكين هاي TNF-α، IL-10، IL-6 و IFN-γ در بيماران ايراني مبتلا به نارسايي قلبي مزمن

نويسنده: محمد تقوائي
استاد راهنما: محمد جعفر محمودي، كرامت نوري جليلياني
استاد مشاور: علي اكبر اميرزرگر، ابراهيم نعمتي پور، نيما رضايي
تاريخ دفاع: 1391/05/01
مدرك: دكترا پزشكي عمومي
دانشگاه: علوم پزشكي وخدمات بهداشتي درماني تهران، پزشكي،
چكيده: مقدمه و هدف: نارسايي قلبي مزمن، به عنوان يك بيماري پيشرونده با مرگ و مير بالايي همراه است. فعال شدن سيستم ايمني و افزايش سطح سيتوكين‌ها به عنوان يكي از مكانيسم‌هاي مهم پاتوژنيك در پيشرفت نارسايي قلبي مطرح شده است. ميزان بروز ژن سيتوكين‌ها تا حدي به پلي مورفيسم ژنتيكي ژن وابسته است. بنابراين با شناسايي فاكتورهاي ژنتيكي موثر در افزايش استعداد ابتلا به نارسايي قلبي مزمن، امكان مداخله زود هنگام و آغاز درمان در مراحل اوليه بيماري فراهم مي شود.
روش كار: در اين مطالعه 57 بيمار مبتلا به نارسايي قلبي مزمن كه LVEF تمام بيماران كمتر از 45% بوده، مورد بررسي قرار گرفته و گروه كنترل نيز شامل 140 داوطلب سالم هم سن و هم جنس بوده است. 5cc خون وريدي از بيماران گرفته شده و به روش Salting out اقدام به جداسازي DNA درون هسته‌هاي لكوسيت‌ها شده است. سپس پلي مورفيسم ژنتيكي در ناحيه پروموتور ژن سيتوكين‌هاي TNF-α (G/A –308, G/A –238)،IL-6 (G/C -174, G/A +565)، IL-10 (G/A –1082, C/T –819, C/A –592)، و اينترون 1 ژن IFN-γ (A/T UTR 5644) به روش PCR-SSP ارزيابي شده و ژنوتيپ و فراواني آلل‌ها در بيماران مبتلا به نارسايي قلبي مزمن و افراد گروه كنترل مقايسه گرديد.
نتايج: فراواني ژنوتيپ IL-6 -174 GG در بيماران نارسايي قلبي مزمن در مقايسه با گروه كنترل بيشتر بوده است 29/57 (50.9%) در برابر 42/139 (30.2%)، p=0.009). در بيماران مبتلا به كارديوميوپاتي ديلاته ايديوپاتيك فراواني الل IL-6 -174 G نسبت به جامعه سالم شيوع بيشتري داشته است (23/26 (88.5%) در برابر 177/278 (63.7%)، (p=0.009). در فراواني الل‌هاي ژن هاي IL-10، TNF-α، IFN-γ در بين دو گروه تفاوتي ديده نشد.
بحث: بيشتر بودن فراواني ژنوتيپ IL-6 -174 GG در بيماران نارسايي قلبي مزمن نشان دهنده استعداد ژنتيكي اين افراد بوده كه مي‌توان با شناسايي اين افراد امكان مداخله زودهنگام، موثرتر و اختصاصي‌تر فراهم شود و همچنين از درمان هاي ضد IL-6 سود برد.
كلمات كليدي: