بررسي اثرات تجويز سلولهاي مزانشيمي مغز استخوان و سيمواستاتين بر ضايعات ايسكمي مغزي

نويسنده: ژيلا پيرزاد جهرمي
استاد راهنما: سيدشهاب الدين صدر، عليرضا شعبان زاده
استاد مشاور: منصور كشاورز، غلامرضا كاكا
تاريخ دفاع: 1391/07/01
مدرك: دكتري فيزيولوژي
دانشگاه: علوم پزشكي وخدمات بهداشتي درماني تهران، پزشكي،
چكيده: سلولهاي مزانشيمي مغز استخوان پروسه هاي رگ زايي، عصب زايي و تقويت سيناپسي را تسريع مي‌بخشند، كه مجموعه آن ها باعث ترميم ضايعات عصبي به دنبال سكته مغزي مي‌شوند. عواملي كه بتوانند مهاجرت سلولهاي تجويز شده را به ناحيه ضايعه در مغز افزايش دهند، ممكن است اثرات درماني سلولها را بهتر كنند. در اين مطالعه اثر سلولهاي مزانشيمي مغز استخوان و سيمواستاتين به تنهايي و در تركيب با هم بر سكته مغزي و اختلالات نورولوژيك ايجاد شده توسط انسداد آمبوليك شريان مغزي مياني در موش صحرايي مورد بررسي قرار گرفت. آسيب ايسكمي مغزي با ترزيق لختۀ از قبل تشكيل شده به داخل شريان مغزي مياني القاء گرديد. به حيوانات سيمواستاتين با دوز mg/kg40، يك ساعت بعد از القاي سكته به صورت داخل صفاقي يا سلولهاي مزانشيمي مغز استخوان /1ml PBS106×3، 24 ساعت بعد از سكته از طريق وريد دمي تجويز شد. در گروه تركيبي سلولهاي مزانشيمي همراه با سيمواستاتين تزريق گرديد. پس از انجام جراحي حيوانات مورد مطالعه بطور تصادفي در 2 گروه قرار گرفتند. در گروه اول، 48 ساعت بعد از القاي سكته، مغز حيوانات برش داده شد و با تترازوليوم كلرايد 2% رنگ آميزي گرديد، سپس حجم سكته وادم مغزي اندازه‌گيري شد. در گروه دوم يك هفته پس از سكته، مغز حيوانات با روش پرفيوژن ترنس كارديال فيكس شده و از جمجمه خارج گرديد، بعد از تهيه بلوكهاي پارافيني با رنگ آميزي هماتوكسيلين و ائوزين حجم سكته وادم مغزي در برشهاي مغزي مورد ارزيابي قرارگرفت. تستهاي رفتاري قبل از جراحي و 6 ،24،48،72 ساعت و يك هفته پس از جراحي انجام شد. سيمواستاتين به تنهايي و به همراه سلولهاي مزانشيمي 48 ساعت بعد از جراحي، حجم سكته را كاهش داده وتستهاي حركتي را بهتر كرد. يك هفته بعد از جراحي، سيمواستاتين و سلولهاي مزانشيمي به تنهايي و به صورت تركيبي حجم انفاركته را در مقايسه با گروه كنترل كاهش دادند و عملكرد نورولوژيك را نيز بهبود بخشيدند. هر چند كه درمان تركيبي نسبت به تك درماني موثرتر بود. همچنين درمان تركيبي ادم مغزي را نسبت به گروه كنترل كاهش داد. يافته هاي فوق از اين ايده كه سلولهاي مزانشيمي مغز استخوان و سيمواستاتين در درمان سكته ايسكميك موثر هستند، حمايت مي‌كنند. همچنين درمان تركيبي سلولهاي مزانشيمي مغز استخوان و سيمواستاتين اثرات ترميمي (neurorestorative) بيشتري در مقايسه با كاربرد آنها به تنهايي نشان داد كه اين اثرممكن است بيانگر يك تعامل جمع شونده (additive) باشد.
كلمات كليدي: سيمواستاتين، سلولهاي مزانشيمي مغز استخوان، مدل ترومبو آمبوليك، حجم سكته، ادم، اختلالات رفتاري