بررسي عملكرد گناد و قدرت باروري در بازماندگان لوسمي لنفوبلاستيك حاد مبتلا در كودكي

نويسنده: عرفانه حاجيان
استاد راهنما: خديجه ارجمندي
استاد مشاور: غلامرضا باهوش
تاريخ دفاع: 1391/07/01
مدرك: دكتراي پزشكي پزشكي
دانشگاه: علوم پزشكي وخدمات بهداشتي درماني تهران، پزشكي،
چكيده: هدف:لوسمي لنفوبلاستيك حاد شايع ترين بدخيمي دوران كودكي مي‌باشد. در بين سال هاي 1995-1990 در ايالات متحده، 18.5% از تمام موارد تازه تشخيص داده شده سرطان در افراد جوان زير 20 سال را به خود اختصاص داده است. باتوجه به اينكه امروزه موفقيت روزافزون درمان هاي مدرن و پيشرفته، اميد به زندگي 5 ساله ALL را به طور چشمگيري افزايش داده است، اثرات ماندگار اين قبيل درمانها، به ويژه روي باروري و عملكرد گناد، براي بازماندگان و خانواده هايشان از اهميت ويژه‌اي برخوردار گشته است. در اين مطالعه به بررسي ارتباط بين اين دسته درمان ها با عملكرد گناد در بازماندگان لوسمي لنفوبلاستيك حاد كودكي خواهيم پرداخت.
روش ها:به منظور بررسي عملكرد گناد و باروري، بازماندگان لوسمي لنفوبلاستيك حاد كه بيماريشان بين سالهاي 1385-1370 در مركز اطفال علي اصغر تشخيص، و حداقل براي يك سال قطع درمان و در خاموشي كامل بيماري بودند، وارد مطالعه شدند. شرط ورود به مطالعه، داشتن حداقل سن 13 براي دختران و حداقل سن 14 براي پسران به هنگام بررسي بوده است. ما باروري را به وسيله وضعيت تاهل و داشتن فرزند زنده ارزيابي كرديم. همچنين عملكرد گناد را از طريق اندازه‌گيري پارامترهاي اندوكرينولوژيك شامل LH, FSH، تستوسترون، شمارش اسپرم و استراديول بررسي كرديم. شمارش اسپرم تنها در مردان بالاي 18 سال اندازه گيري شد. اطلاعات مربوط به دوز مطلق داروي شيمي درماني آلكيلانت (كه در اين مطالعه اندوكسان بوده است) و دريافت رادياسيون نيز از طريق بررسي پرونده بيماران به دست آمد. نتايج پارامترهاي هورموني نيز با رفرانس هاي نرمال سنجيده شد.
نتايج:60 مورد به تحقيق وارد شدند،63.3% موارد مونث بوده‌اند. ميانگين سني زمان تشخيص سرطان 7.6 سال و ميانگين سني افراد در زمان مطالعه 19.6 سال بوده است. تنها 15% موارد(9 نفر) متاهل بودند، كه از اين تعداد تنها 4 نفر يك فرزند زنده داشتند. 3 مورد از اين 4 نفر تحت رادياسيون قرار گرفته و هر 4 مورد از دسته Pre-b-cell بودند. تمام افراد(100%) سيكلوفسفامايد(اندوكسان) را به عنوان بخشي از پروتكل كموتراپي شان گرفته بودند؛ در حاليكه تنها 55%تحترادياسيون قرار گرفتند. هيچ گونه ارتباط معنا داري بين گرفتن اشعه و نقص در پارامترهاي هورموني در زنان و مردان يافت نشد. ما شاخص هاي گنادال را در افراد مبتلا به T-cell-ALL (10%)، به جهت دريافت مقادير بالاتري از اندوكسان، با سايرين كه همگيPre –B-cell بودند مقايسه كرديم؛ كه مجددا ارتباط معناداري بين مقادير بالاتر اندوكسان با نقص در عملكرد گناد بدست نيامد.
نتيجه گيري نهايي: بين دريافت اشعه و مقادير بالاتر اندوكسان، با نقص در عملكرد گناد ارتباطي وجود ندارد. البته با در نظر گرفتن اين نكته كه دوز اندوكسان مورد استفاده در ALL بسيار كمتر از درمان ساير كنسرهاي كودكي مي باشد.

كلمات كليدي: