مقايسه روش تجويز الكتروموتيو با روش داخل ضايعه اي وراپاميل و دگزامتازون در بيماري پيروني

نويسنده: فرشاد نامداري
استاد راهنما: عبدالرسول مهرساي
استاد مشاور: غلامرضا پورمند
تاريخ دفاع: 1391/06/04
مدرك: دكتراي تخصصي اورولوژي
دانشگاه: علوم پزشكي وخدمات بهداشتي درماني تهران، پزشكي،
چكيده: بيماري پيروني در برگيرنده تعدادي از دفورميتي هاي آلت مي‌باشد كه به علت بروز اختلال موضعي در بافت همبند در داخل تونيكا آلبوژينه ايجاد مي‌گردد. فيبروز و تشكيل پلاك در داخل تونيكا آلبوژينه در نتيجه تغييرات التهابي مي‌باشد. هدف از انجام اين مطالعه ايجاد راهكار موثر و سريع الاثري براي درمان عوارض بيماري پيروني با توجه به شرايط فرهنگي و اجتماعي كشور مي‌باشد بگونه‌اي كه انجام آن براي بيمار راحت بوده و هزينه كمتري به وي تحميل گردد.
مواد و روش ها:مطالعه از نوع تجربي مي‌باشد و در برگيرنده بيماران مبتلا به پلاك پيروني مراجعه كننده به بيمارستان سينا از خرداد سال 1389 الي خرداد 1390 مي‌باشد. روش نمونه گيري به صورت در دسترس و غير تصادفي تا تكميل نمونه هاي مورد نياز انجام گرديد. در اين مطالعه بيماراني كه رضايت به شركت در مطالعه داشتند با استفاده از روشBlock Randomization در دو گروه قرار گرفتند. در گروه تجويز الكتروموتيو محلول دگزامتازون وراپاميل در داخل كلاهك مخصوص حاوي الكترود قرار گرفته و كلاهك روي ضايعه قرار گرفت و در گروه تزريق داخل پلاكي محلول دگزامتازون و وراپاميل مخلوط 10 ميلي گرم وراپاميل بعلاوه 4 ميلي گرم دگزامتازون در پلاك تزريق گرديد. داده ها با استفاده از نرم افزار آماري SPSS 17 مورد تجزيه و تحليل آماري قرار گرفت. 05/ 0> p معني دار در نظر گرفته شد.
يافته ها:
اختلاف آماري معني داري بيم دو گروه از نظر درد هنگام نعوظ وجود داشت (006/ 0= p ). در مقابل در مورد طول، عرض و حجم پلاك و اختلال عملكرد نعوظ اختلاف اماري معني داري ميان دو گروه مشاهده نگرديد ( 05/ 0= p ).
نتيجه گيري:
هر دو روش درماني داراي اثرات مشخصي در درمان ضايعات پيروني بودند. البته در برخي موارد از جمله درد هنگام نعوظ به طور معني داري تفاوت ميان دو گروه مشاهده گرديد.
كلمات كليدي: بيماري پيروني، الكتروموتيو، تزريق داخل ضايعه‌اي، وراپاميل، دگزامتازون