بررسي اثر افزودن " پلاسماي غني از پلاكت " به غضروف پيوندي بر ميزان جذب آن در خرگوش

نويسنده: كامران كاوياني فر
استاد راهنما: علي منافي
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1391/06/04
مدرك: فوق تخصصي جراحي پلاستيك، ترميمي و سوختگي
دانشگاه: علوم پزشكي وخدمات بهداشتي درماني تهران، پزشكي،
چكيده: مقدمه، بيان مسئله و ضرورت اجرا:بافت غضروفي متشكل از كندروسيت هايي است كه درون لاكوناها در يك ماتريكس حاوي آب گسترده شده‌اند. ماتريكس غضروف عمدتا از پروتئوگليكانها و كلاژن تيپ II تشكيل شده است.غضروف ، گردش خون نداشته و متكي به انتشار مواد غذايي و اكسيژن از طريق ماتريكس مي باشد. بر خلاف استئوسيتها، كندروسيتها قدرت ترميمي كمي دارند و با ايجاد بافت اسكاري فيبرو ترميم پيدا مي كنند. از نظر بافت شناسي سه نوع غضروف وجود دارد: غضروف هيالين، الاستيك و فيبرو.غضروف هيالين كه غني از كلاژن تيپ II است را مي‌توان در دنده ها، ناي، و سطح مفاصل يافت و عملكرد آن بعنوان يك سطح لغزنده و جاذب ضربات مي‌باشد. غضروف الاستيك كه حاوي الاستين است در نواحي مثل گوش خارجي، اپيگلوت و بخشهايي از حنجره يافت مي‌شود. غضروف فيبرو كه غني از كلاژن تيپ I است در بافتهايي كه تحت نيروهاي كششي هستند ديده مي‌شود، مثل بخش خارجي ديسكهاي بين مهره‌اي، منيسكهاي زانو و تاندونها و ليگامانهايي كه به استخوانها متصل مي‌باشند.بافتهاي غضروفي تخصصي مثل آنها كه در مراكز رشد اپيفيزي استخوانهاي بلند وجود دارند حاوي عناصر كندروسيتي بسيار تخصصي شده‌اي هستند كه بطور دقيق طويل شدن و مينراليزه شدن استخوانهاي در حال رشد را كنترل مي‌كنند. خصوصيات ساختاري و مكانيكي و عملكرد بيولوژيكي طبيعي هر يك از انواع مختلف غضروف بايد به هنگام انتخاب غضروف براي گرافت و يا مهندسي بافتي در نظر گرفته شود.بعضي موارد پيوند غضروف موفقيت آميزند ولي بعضي موارد ديگر با مشكلات و عوارضي همراه هستند. هر چند گرافتهاي غضروفي وقتي براي بازسازي و يا بهبود شكل ظاهري در زير پوست بكار ميروند اغلب موثرند، اما در بازسازي مفاصل كه تحت فشار نيروهاي مكانيكي هستند موفقيت ناچيزي دارند. در بازسازي صورت بزرگترين اشكال گرافتهاي غضروفي بزرگ، تمايل آنها به پيچ خوردن (Warping) يا تغيير شكل در طول زمان است. اين امر مي‌تواند بدليل وجود پريكندريوم يا تركيب غير يكنواخت ماتريكس باشد كه مي‌تواند شكل غضروف را تحت تاثير قرار دهد.غضروف به طور وسيعي در سرتاسر بدن انسان وجود دارد و از تركيبي از سلولهاي بافت همبندي (يا اسكلتال) و ماتريكس خارج سلولي همراهشان تشكيل شده است. غضروف يك ماده بي فازيك است كه يك فاز ماتريكسي جامد، شامل شبكه كلاژني متراكم درون يك ژل از پروتئوگليكان و يك فاز مايع بين بافتي دارد.فاز مايع بين بافتي با جريان آزاد آب والكتروليتها درون ماتريكس خارج سلولي به غضروف خاصيت منحصر به فرد Visoelastic، و به كندروسيتها اجازه تغذيه از طريق انتشار را مي‌دهد.سلولها كه فقط 1 تا 12 درصد از حجم غضروف را تشكيل مي‌دهند درون ماتريكس خارج سلولي گسترده شده‌اند. بدون شبكه عروقي، غضروفها بايد براي انتقال اكسيژن و مواد غذايي و دفع موادزايد، به انتشار متكي باشند. لذا نيازهاي متابوليك كندروسيتها بسيار كمتر از سلولهايي است كه درون بافتها و ارگانهاي داراي عروق مي‌باشند.پيوند غضروف به اشكال مختلف انجام مي‌شود شامل: اتوگرافت (پيوند از فرد به خودش)، آلوگرافت (از يك انسان به انسان ديگر)، زنوگرافت (از حيوان به انسان) كه هر يك از آنها داراي مزايا و معايبي هستند. غضروف اتوگرافت در بازسازي‌هاي بيني، گوش، كرانيو فاشيال و مفاصل به طور رايج استفاده مي‌شود و با توجه به اتو گرافت بودن نگراني در مورد واكنش‌هاي ايمونولوژيك و انتقال بيماري در آنها وجود ندارد.
ايده پيوند غضروف اولين بار توسط Konig در سال 1896 ارائه شد و پس از آن توسط Goodale در 1901 به كار رفت. نواحي دهنده غضروف محدودند و بدون عارضه نميباشند و اغلب، غضروف‌هاي بدست آمده شكل مناسب براي محل مورد نظر را ندارند. از نظر تئوريك بسيار مفيد و جذاب است كه بتوان حتي كوچكترين قطعات غضروف بدست آمده حين عمل را بدون نياز به برداشتن غضروف از منابع ديگر به كار گرفت. Young اولين كسي بود كه ايدهdice كردن غضروف را ارائه كرد و كابرد باليني آن توسط Peer انجام شد اما پس از آن به طور رايج مورد استفاده قرار نگرفت تا سال 2000 كه Erol تكنيكي را ارائه كرد كه به Turkish Delight معروف گرديد . در اين روش او پس از diceكردن غضروف به قطعات 0.5 تا 1 ميلي متري آنها را در سرجي سل پيچيده و براي اصلاح نواقص بيني بكار برد. با اين روش امكان استفاده از هر قطعه غضروف برداشته شده و همچنين امكان شكل دهي براي نواحي مورد نظر وجود دارد. پس از آن كاربرد غضروف dice شده گسترش بيشتري پيدا كرد ولي بهر حال اطلاعات كافي در مورد عاقبت غضروف dice شده در متون پزشكي وجود ندارد. غضروف‌هاي سالم، كراش شده و dice شده توسط مولفين مختلف استفاده و بررسي شده‌اند اما بقاي طولاني مدت غضروف diceشده و نتايج دراز مدت جراحي با آنها بخوبي اثبات نشده است.بخصوص warping (پيچ خوردن) و جذب شدن مشكلات شايعي هستند. همچنين بعضي از تجربيات نشان داده كه نتيجه نهايي بيني‌هايي كه با غضروفdice شده ترميم شده‌اند هميشه رضايت بخش نبوده و بعضي از آنها نياز به عمل مجدد داشته‌اند. چالش اصلي در استفاده از غضروف dice شده فقدان قابليت پيش بيني يا يك نتيجه نهايي استاندارد حتي توسط يك جراح و با يك تكنيك واحد مي باشد. بررسي هاي متعددي در مورد تاثير عوامل مختلف بر روي ميزان بقاي غضروف‌هاي پيوند شده انجام شده است. سابقه تروماي قبلي به غضروف ، شدت له كردن غضروف (crushing)، حفظ يا عدم حفظ پري كندر، dice كردن، پيچاندن در سرجي سل، پيچاندن در فاشيا ، مخلوط كردن با bone dust و مخلوط كردن با سلول هاي بنيادي حاصل از چربي همگي عواملي بودند كه تاثير آنها بر ميزان بقاي غضروف پيوندي بررسي شده است.

كلمات كليدي: