بررسي منابع آب آشاميدني شهر كرمان از نظر فلزات سنگين و ساير عوامل شيميائي

نويسنده: غلام حسين نعمتي پور كرماني
استاد راهنما: سيمين ناصري
استاد مشاور: عليرضا مصداقي نيا، محمود شريعت، ايماندل، قاسمعلي عمراني
تاريخ دفاع: 1369/04/17
مدرك: كارشناسي ارشد
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي تهران، بهداشت و انستيتو تحقيقات بهداشتي، مهندسي بهداشت محيط
چكيده: استان كرمان همچون ساير نقاط فلات مركزي ايران از نظر آب در تنگنا است. منبع اصلي تامين آب اين استان از سفره آبهاي زيرزميني است كه سطح آن بشدت در حال افت است. درسالهاي اخير بهره برداري بيش از اندازه از آبهاي زيرزميني و افت ناشي از آن باعث نشست زمين و ايجاد شكاف در منطقه شده است. بطوريكه هر ساله اكثر لوله هاي جدار چاه هاي اين منطقه نياز به بريدن پيدا مي كند.
در حال حاضر منابع تامين آب شهر از حدود 40 حلقه در دشت هاي چوپاري حسين آباد، و فريزن و هم چنين دوباب قنات مي باشند . پيش بيني نياز به آب (با احتساب مصرف سرانه 249 ليتر براي سال 1372 معادل روزانه 120516 متر مكعب و ساليانه 44 ميليون متر مكعب تخمين زده از سوي ديگر توجه به عواملي كه مي تواند در آلوده سازي و كاهش كيفيت همين منابع محدود نقش داشته باشد از اهميت بسزائي برخوردار است. يكي از اين عوامل چگونگي دفع زباله در اين شهر است. زباله شهر كرمان از اوائل سال 1353 تا اواخر 1362 بصورت تلنبار بر روي سفره هاي آب شهري ريخته شده و از اين تاريخ به بعد زباله ها در محل مناسب ديگري از روش بهداشتي دفن زباله دفع گرديده است.
در اين تحقيق فلزات سنگين و ساير آلاينده هاي شيميائي در چاههاي آب آشاميدني شهر كرمان بررسي شده اند.
آناليز نمونه ها با استفاده از امكانات آزمايشگاه بهداشت محيط كرمان و دستگاه جذب اتمي دانشكده بهداشت دانشگاه علوم پزشكي تهران انجام گرفته است. عمليات نمونه برداري در سه فصل (تابستان، پائيز، زمستان) براي فلزات سنگين و در دو فصل (تابستان و پائيز) براي ساير آلاينده هاي شيميائي صورت پذيرفته است. ارقام حاصله از آناليز نمونه ها، با استانداردهاي بين المللي سازمان بهداشت جهاني مقايسه شده اند. با توجه به بررسيهاي انجام شده در حال حاضر بجز در 2% از نمونه ها ميزان فلزات سنگين در حد مخاطره آميز نمي باشند كه در اين رابطه مي توان به ميزان كروم در چاه هاي 34 و37 و38 و ميزان سرب در چاههاي شماره 8 و 38 اشاره نمود، كه علت آنرا مي توان احتمالا در استقرار واحدهاي صنعتي و نيز سيستم دفع غير بهداشتي زباله سابق شهر جستجو نمود كه هنوز اثرات احتمالي آن مي تواند در آبهاي زيرزميني ظاهر گردد.
همچنين در ارتباط با، سختي كل، سختي كلسيم، سولفات و كلسيم ومنيزيم و PH و هدايت الكتريكي، من حيث المجموع چاههاي نزديك تر به منطقه دفع زباله، داراي كيفيت نامطلوب تري نسبت به ساير چاهها مي باشند. بر اساس نتايج بدست آمده از اين بررسي براي حفاظت هر چه بيشتر منابع آب محدود شهر مناسب است كه اقدامات زير صورت گيرد:
الف: پاكسازي منطقه قديم دفع زباله، مطالعه و بررسي در زمينه بازيافت زباله و صنايع كمپوست و روشها جمع آوري و حذف جايگاههاي موقت توزين و مشخص نمودن نوع زباله طبق يك برنامه مداوم و منسجم و توجه خاص به جمع آوري و دفع بهداشتي زباله هاي صنعتي و خطرناك.
ب: جلوگيري از صدور هر گونه پروانه و مجوز در شهرك صنعتي براي صنايعي كه احتمال آلودگي آبهاي زيرزميني توسط پساب آنها وجود دارد.
ج: راه اندازي مجدد دستگاه هاي سختي گير موجود بمنظور كاهش سختي آب شهر و برنامه ريزي جهت افزايش ظرفيت تصفيه شيميائي با نصب دستگاههاي جديد مناسب، كنترل ميزان بهره برداري از آبهاي زيرزميني جهت جلوگيري از افت بيش از حد سطح آب كه باعث نشست زمين و عوارض سوء ديگر در منطقه مي گردد.
كلمات كليدي: