بررسي ضايعات پوستي در بيماران مبتلا به ديابت شيرين

نويسنده: سميه ذاكري
استاد راهنما: سيد محسن رضواني
استاد مشاور: زليخا معززي
تاريخ دفاع: 1384/01/01
مدرك: دكترا پزشكي عمومي
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي بابل، پزشكي،
چكيده: سابقه و هدف: پوست در افراد مبتلا به ديابت دچار تغييرات و ضايعات مختلفي مي شود برخي از اين ضايعات جلدي ماركر ديابت مي باشند _كاراكتريستيك) برخي ناشي از عوارض ديابت اند و دسته اي ناشي از درمان ديابت، بسياري از درگيريهاي جلدي با عدم كنترل صحيح قند خون در ارتباط اند و با رساندن گاوكز به سطح نرمال، برطرف مي شوند. اكثر بيماران ديابتي به ضايعات جلدي خود اهميت
نمي دهند تا اينكه بعضاً دچار عوارض –جدي و خطرناكي خواهند شد.از آنجايي كه ديابت جز شايعترين بيماريهاي متابوليك مزمن در سراسر جهان بوده و درگيريهاي پوستي در اين افراد مي تواند عوارض و هزينه بيشتري را در پي داشته باشد، بر آن شديم تا با مطالعه 220 بيمار مبتلا به ديابت شيرين از نظر درگيريهاي پوستي، ارتباط اين ضايعات را با سن، جنس، مدت ابتلا به ديابت، شدت ديابتHbAlc)) و سابقه فاميلي ديابت و همچنين پراكندگي ضايعات پوستي مورد بررسي قرار دهيم.
مواد و روشها: اين مطالعه به صورت توصيفي- تحليل بوده روي نمونه 220 نفري از بيماران ديابتيك كه جهت كنترل بيماري خود به درمانگاه ديابت بيمارستان شهيد بهشتي بابل مراجعه كردند انجام شده است. در راستاي اهداف مطالعه پرسشنامه اي تنظيم شده كه اطلاعات حاصل از تكميل آنها جمع آوري و دسته بندي گرديد و مورد بررسي قرار گرفت.
يافته ها: در اين مطالعه 220 نفر از افراد ديابتي مورد بررسي قرار گرفتند كه 48 نفر (8/21 [% مذكر و 172 نفر 2/78% مونث بودند. ميانگين سني افراد 3/51 سال بود كه در محدوده 90-15 سال قرار داشت. شيوع ضايعه جلدي در اين مطالعه 40% (88 نفر) و شايعترين ضايعه يا شكايت جلدي، خارش بود كه در 33 نفر 5/37% وجود داشت.
شايعترين محل بروز ضايعات جلدي اندام ها بودند (83%)، ميانگين مدت ابتلا به ديابت در اين افراد 6/10 سال بود. ميانگين HbAlc نيز 04/8% بوده است كه در محدوده 1/14%- 5 قرار داشت. 70 نفر _8/31%) HbAlc كمتر يا مساوي 7% داشتند و در 150 نفر (2/68%) سطح آن بالاتر از 7% بود.
14 نفر (20%) از بيماراني كه 7%≥ HbAlc داشتند مبتلا به ضايعات پوستي بودند و 74 نفر(3/49%) از بيماراني كه 7% < HbAlc برخوردار بودند، مبتلا به ضايعات پوستي بودند.
105 نفر (7/47%) از افراد مورد مطالعه سابقه فاميلي ديابت مثبت داشتند كه 33 نفر از آنها (4/31%) مبتلا به ضايعات پوستي بودند.
نتيجه گيري: ميانگين مدت ابتلا به ديابت در افرادي كه ضايعه پوستي داشتند بيشتر از افراد ديابتي بدون ضايعه جلدي بود، تظاهرات پوستي در افراد ديابتي با 7% < HbAlc بيشتر از افراد ديابتي با 7%≥ HbAlc بود و (احتمال ابتلا به ضايعات پوستي در گروه اول 4 برابر بود). ميانگين سني افراد كه ضايعه جلدي داشتند شبيه به افراد فاقد ضايعات جلدي بود. درصد ابتلا به ضايعات جلدي در مردان به طور معني داري بيشتر از زنان بود. نتايج اين مطالعه نشان داد كه سابقه فاميلي ديابت تاثير مثبتي بر ابتلا به ضايعات جلدي ندارد.
كلمات كليدي: HbAlc ،Skin Lesion ،Diabetes Mellitus