تشخيص و درمان زودرس سرطان معده

نويسنده: هلن صادقيان
استاد راهنما: موسي زرگر
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1372/01/01
مدرك: دكترا
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي تهران، پزشكي،
چكيده: احتمال همراه بودن EGC با سرطان هاي اوليه مناطق ديگر بدن حدود 32% است كه نسبت به همراهي سرطان پيشرفته معده با بدخيمي هاي اوليه خارج معدي كه حدود 8% است، بسيار بالا است. 44% مرگ و مير EGC بعلت وجود بديخي هاي ديگر همراه EGC است. در نتيجه بايد بيماران از نظر احتمال وجود سرطانهاي قارج معده نيز بررسي شوند.
سرطانهاي شايع همراه EGC عبارتند از: (18)
, colon carcinoma, endometrial carcinoma, leiomyosarcoma, Hodgkin’s, basaloid tumor of the anous
E.G.C تنها فرم سرطان معده است كه در صورت درمان پيش آگهي آن بسيار خوبست. اين تومور امروزه در سراسر دنيا تشخيص داده مي شود در ژاپن برنامه هاي وسيعي جهت بيماريابي بيماران E.G.C انجام مي شود. تشخيص زودرس اين بيماران بر پايه آندوسكوپي و بيوپسي بيماراني است كه علائم مختصر معدي دارند چرا كه علائم و معاينات فيزيكي يا تست هاي آزمايشگاهي مخصوص جهت تشخيص E.G.C وجود ندارد. در صورت تشخيص بيماري و انجام جراحي گاستركتومي ناقص طول عمر بيماران تقريباً برابر طول عمر افراد سالم هم سن است. در صورتي كه تومور E.G.C در ابتداي معده واقع باشد يا نقاط مختلف معده درگير باشد گاستركتومي كامل انجام مي شود. در صورت درگيري غدد لنفاوي ناحيه بايد تمام غدد لنفاوي درناژكننده لنف معده نيز خارج شوند. در صورتي كه سلول هاي تومور aneuploid DNA باشند يا زير مخاط و غدد لنفاوي را گرفتار كرده باشند، معمولاً دورنماي درمان بدتر از مواقع ديگر است و احتمال عود بالا مي رود. در درگيري زير مخاط 8.4% و درگيري مخاط 2.2% احتمال عود تومور وجود دارد. بدليل احتمال عود همراه بودن E.G.C با بدخيمي هاي خارج معده، بيمار بايد پس از جراحي نيز تا مدت ها پيگيري شود.
كلمات كليدي: