آيونتوفورزيس انسولين: بهينه سازي شرايط عبور دارو از خلالپوست

نويسنده: پروين اكبرزادهلاله
استاد راهنما: داود حسن زاده
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1380/01/01
مدرك: دكترا داروسازي
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي تبريز، داروسازي، فارماسيوتيكس
چكيده: تجويز داروي انسولين با روشي كه امروزه معمول است يعني تزريق روزانه آن ، علاوه بر عوارض مربوط به تهاجمي بودن روش ، مشكلات روحي فراواني نيز براي بيماران پديد مي آورد. از اينرو اخيرا" تلاشهاي زيادي براي رسيدن به راههاي نوين تجويز انسولين ، در سطح جهان صورت مي گيرد كه يكي از اين راهها تجويز پوستي اين دارو ميباشد . انسولين نسبت به داروهايي كه با موفقيت در ترانسدرمال مورد استفاده قرار گرفته اند داراي اندازه مولكولي بزرگتري مي باشد . و بدين جهت در انتقال پوستي اين دارو از فزاينده هاي نفوذ پوستي و افزايش دهنده هاي جريان دارو بايد استفاده شود . آيونتوفورزيس روشي براي آزاد سازي فعال داروهاي يوني به داخل بافت هاست كه معمولا" اين بافت پوست بوده و با استفاده از يك ميدان الكتريكي خارجي ميزان اين انتقال افزايش مي يابد . در اين تحقيق قابليت نفوذ پوستي انتقال تسهيل يافته انسولين و نيز تزريق زير جلدي آن با آيونتوفورزيس اين دارو با اعمال شدت جريانهاي مختلف مطالعه شده است . حيوان مورد آزمايش موش صحرائي ديابتيك ، كه توسط استرپتوزوسين Zanosar) با دوز 40 mgkg به طريقه تجويز .I.P مبتلا به ديابت شده و نيز موش صحرائي سالم انتخاب گرديده است . خونگيري در زمانهاي معين از انتهاي دم حيوان انجام گرفت و ميزان قند خون توسط دستگاه كلوكومتر اندازه گيري شد . ميانگين درصد كاهش قند خون بدست آمده از روشهاي مختلف (تزريق زير جلدي ، انتقال تسهيل يافته، 025 mAcm, mAcm2033،mAcm2067 ) محاسبه شد و نمودارها بر اين اساس رسم شدند .از جريان مستقيم و (D.C)استفاده شد و الكترود دهنده با سطح موثر cm2 24بر روي سطح شكمي حيوان كه قبلا" دپيلاسيون در محل انجام گرفته بود چسبانده شد و الكترود Iomedبعنوان گيرنده انتخاب شد. 3 ml انسولين رگولار انساني كه pH آن قبلا" توسط HCL 01 نرمال به 368 رسانده شده يود داخل سل دهنده ريخته شد . نتايج نشان مي دهد آيونتوفورزيس در مقايسه با روش انتقال تسهيل يافته جذب دارو به ميزان بيشتري قند خون را پايين مي آورد و از بين شدت جريانهاي كار شده ، جريان mAcm2033 بهترين نتيجه را داشت . افزايش شدت جريان در زمانهاي نخست داراي سرعت لحظه اي بيشتر و سپس بعلت پلاريزاسيون پوست از درصد كاهش كمتري برخوردار مي باشد . در مجموع نتايج آزمايشات نشان مي دهد كه استفاده از موش صحرائيهاي سالم براي مطالعات آيونتوفورزيس امكانپذير بوده نيازي به ديابتيك كردن حيوان وجود ندارد
كلمات كليدي: آيونتوفورزيس، انسولين، ديابت، روشهاي نوين دارو رساني