علل و نتايج لنزكتومي در دررفتگي مادرزادي لنز

نويسنده: رضا سليماني‌زاد
استاد راهنما: محمد حسين دهقان، معصومه ثناگو
استاد مشاور: عليرضا احمديه
تاريخ دفاع: 1385/01/01
مدرك: دكترا دكتراي تخصصي در رشته چشم‌پزشكي
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي، پزشكي، مركز تحقيقات چشم
چكيده: هدف: تعيين جنبه‌هاي باليني و نتايج درماني لنزكتومي در بيماران مبتلا به جابجايي مادرزادي لنز در بيمارستان شهيد لبافي‌نژاد طي سالهاي 1382-1375.
روش پژوهش : مطالعه به صورت Interventional case series با استفاده از داده‌هاي موجود در پرونده بيمارانيكه طي مدت فوق تحت عمل جراحي قرار گرفته بودند صورت گرفت.
اطلاعات مورد نياز از قبيل نوع بيماري زمينه‌اي. بهترين ديد اصلاح شده قبل و بعد از عمل، فشار داخل چشمي قبل و بعد از عمل، رفراكشن بعد از عمل و عوارض جراحي براساس يك فرم اطلاعاتي از پرونده بيماران استخراج شد و مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.
يافته‌ها: 87 چشم از 49 بيمار (27 بيمار مرد و 22 بيمار زن) وارد مطالعه شد. بيماري زمينه‌اي در 5/79% سندرم مارفان، 08/4 سندرم هموسيستينوري، 16/8% سندرم ويل مارچزاني و 16/8% simple ectopia lentis بود.
شايعترين عامل براي عمل جراحي عيب انكساري غيرقابل اصلاح (06/92%) بود.
ميانگين LogMAR بهترين ديد اصلاح شده قبل ازعمل 32/0±13/1 و ميانگين بهترين ديد اصلاح شده بعد از عمل 35/0±26/0 بود (P.value = 0.00) . هشتاد و دو مميز هشت دهم درصد بيماران بعد از عمل ديد بهتر از 40/20 داشتند.
لنز داخلي چشمي اتاق قدامي در 1/85% چشم‌ها استفاده شده بود كه در طول مدت پيگيري فقط در يك مورد نياز به تعويض لنز ديده شد.
به منظور پيشگيري از جداشدگي شبكيه در 63 چشم (4/72%) از باند استفاده شده بود. تنها در 4 چشم جداشدگي شبكيه اتفاق افتاده بود كه با موفقيت درمان شده بود. ميانگين دوره پيگيري بيماران 18± 20 ماه بود.
نتيجه‌گيري: عمل جراحي لنزكتومي همراه با گذاشتن لنز اتاق قدامي در بيماران مبتلا به دررفتگي مادرزادي لنز باعث بهبود قابل توجه بينايي در بيماران مي‌شود و در صورت استفاده از لنز مناسب عوارض چنداني ديده نمي‌شود.
كلمات كليدي: