بررسي رابطه ازوفاژيت و ديابت در بيماران بستري در بيمارستان امام حسين (ع) در سالهاي 74-1369

نويسنده: محمد نصيري جهرودي
استاد راهنما: ايرج خسرونيا
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1375/01/01
مدرك: دكترا
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي، پزشكي،
چكيده: هدف از اين مطالعه يافتن شيوع ازوفاژيت در بيماران ديابتي و نيز يافتن يك رابطه معني دار بين ازوفاژيت و ديابت مي باشد. اين بررسي به صورت گذشته نگر و تحليلي انجام شده است جامعه مورد مطالعه شامل بيماران بستري در بيمارستان امام حسين (ع) از ابتداي سال 1361 تا پايان سال 1374 بوده است. تعداد پرونده هاي ارزشمند و بررسي شده 70 عدد بوده كه تحت عنوان ازوفاژيت در بايگاني بيمارستان موجود بود. از بين اين تعداد 10 نفر (14.3درصد) به ديابت مبتلا بوده اند و از بين اين 10 نفر:
- 7 نفر (70 درصد) زن و 3 نفر (30 درصد) مرد
– 6 نفر ديابت وابسته به انسولين (نوع اول) و 4 نفر ديابت غير وابسته به انسولين (نوع دوم) داشتند.
– 5 نفر تحت درمان با انسولين، 4 نفر تحت درمان با قرص و 1 نفر قبلاً قرص و اخيراً انسولين مصرف كرده است.
– 6 نفر (60 درصد) مبتلا به كتواسيدوز ديابتي و 7 نفر (70 درصد) مبتلا به خونريزي گوارشي بوده اند.
– شايعترين يافته هاي اندوسكوپي عبارتند از:‌ ازوفاژيت 1 روزيو (50 درصد)، ازوفاژيت ناشي از رفلاكس (40 درصد) و ازوفاژيت كانديدائي (10 درصد).
1- شيوع ازوفاژيت در ديابتي ها نسبتاً بالا مي باشد.
2- ازوفاژيت به تنهائي در ديابتي ها بدون علائم مي باشد.
3- عوامل مستعد كننده براي ابتلا به ازوفاژيت در بيماران ديابتي عبارتند از: كتواسيدوز ديابتي، نوروپاتي اتونوميك و محيطي، ديسفونكسيون مري، گاستروپارزي ديابتي و نهايتاً نقص ايمني ناشي از اختلال عملكرد لكوسيتها (PMN).
كلمات كليدي: