بررسي شيوع ديابت مليتوس در بيماران تالاسمي ماژور بيمارستان شهيد اشرفي اصفهاني

نويسنده: منصور عظيمي
استاد راهنما: محمد رضا شربتدار علايي
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1382/07/01
مدرك: دكترا
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي، پزشكي،
چكيده: از آنجا كه كشور ايران در كمربند تالاسمي واقع شده است، لزوم تحقيق در اين زمينه و عوارض اندوكريني آن خصوصاً ديابت احساس مي گردد.
مطالعه حاضر بر روي 45 بيمار مبتلا به تالاسمي ماژور جهت بررسي شيوع ديابت در آنها و ارتباط آن با ساير عوامل انجام گرديد.
ملاك ديابت FBS≤126 يا Random BS ≤200 و علايم باليني در نظر گرفته شد. نوع مطالعه از لحاظ آماري كاي دو بوده است.
افراد مورد مطالعه 40% خانم و 60% آقا بوده و در Range سني 22-2 سال بوده اند. از كل 45 نفر تعداد 5 نفر مبتلا به ديابت بوده اند، يعني 11.1% از كل جمعيت. شيوع تالاسمي با جنسيت ارتباط معني دار آماري نداشت. ولي با سن ارتباط معني دار بدست آمد با PV<0.01. (هشتاد درصد افراد در سنين 25-20 سال در اين مطالعه مبتلا به ديابت مليتوس بوده اند.) بين شيوع ديابتو سطح فريتين شش ماه اخير و نحوه مصرف دسفرال ارتباط آماري معني دار بدست نيامد. ولي اين امر ثابت شده است كه عدم كنترل درست و معقول فريتين و عدم مصرف دسفرال يا مصرف كم و نامنظم آن در افزايش بار‌ آهن كه خود ناشي از تزريق خونهاي مكرر است موثر مي باشد كه منجر به افزايش عوارض اندوكريني خصوصاً ديابت مليتوس مي شود. لذا لازم است در اين بيماران حداقل هر شش ماه يكبار به طور مرتب سطح فريتين چك شده و حتماً دسفرال متناسب با سطح فريتين دريافت نمايند.
همچنين كنترل دقيق تر قند خون را از نظر احتمال وقوع ديابت طلب مي نمايد.
كلمات كليدي: