بررسي‌ ‌ارتباط بين‌ ‎Body Mass Index و مصرف‌ د‌ارو‌ي‌ ضد ديابت‌ در بيمار‌ان‌ ديابتي‌ بالاتر ‌از 40 سال‌ شهر كاشان‌

نويسنده: محمد‌علي‌ صبا
استاد راهنما: سيد محمد متيني‌
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1374/01/01
مدرك: دكتر‌ا‌ي‌ پزشكي‌
دانشگاه: د‌انشگاه‌ ‌علوم پزشكي‌ كاشان‌، پزشكي‌،
چكيده: ‌هدف‌ ‌اصلي‌ ‌اين‌ تحقيق‌ تعيين‌ ر‌ابطه‌ بين‌ نمايه‌ توده‌ بدن‌ در بيمار‌ان‌ ديابتي‌ مبتلا به‌ ديابت‌ ‌غير و‌ابسته‌ به‌ ‌انسولين‌ و د‌ارو‌ي‌ ضد ديابتي‌ ‌است‌ كه‌ با ‌آن‌ تحت‌ كنترل‌ قر‌ار گرفته‌ ‌اند. به‌ ‌اين‌ منظور 375 بيمار ديابتي‌ كه‌ ‌از جهت‌ رژيم‌ ‌غذ‌ايي‌ و درمان‌ د‌ارويي‌ تحت‌ كنترل‌ قر‌ار د‌اشتند به‌ صورت‌ تصادفي‌ ساده‌ ‌انتخاب‌ شدند و ‌اطلا‌عات‌ مورد نياز ‌از طريق‌ مصاحبه‌ چهره‌ به‌ چهره‌ با ‌آنها جمع‌ ‌آور‌ي‌ شده‌ و در پرسشنامه‌ مربوطه‌ ثبت‌ گرديد. بر‌ا‌ي‌ تعيين‌ نمايه‌ توده‌ بدن‌، وزن‌ و قد بيمار‌ان‌ ‌اند‌ازه‌ گير‌ي‌ شد و سپس‌ ‌اطلا‌عات‌ جمع‌ ‌آور‌ي‌ شده‌ با نرم‌ ‌افز‌ار‌ها‌ي‌ ‎EPI5 و ‎SPSS مورد تجزيه‌ و تحليل‌ ‌آمار‌ي‌ قر‌ار گرفت‌. به‌ منظور تعيين‌ ‌همبستگي‌ بين‌ متغير مستقل‌ و متغير و‌ابسته‌ ‌از ‌آزمون‌ ‌آمار‌ي‌ كايسكوئر ‌استفاده‌ شده‌ ‌است‌ و در نهايت‌ يك‌ ‌همبستگي‌ ‌آمار‌ي‌ بين‌ نمايه‌ توده‌ بدن‌ در بيمار‌ان‌ و نو‌ع‌ د‌ارويي‌ كه‌ كه‌ با ‌آن‌ تحت‌ كنترل‌ بودند بدست‌ ‌آمد. به‌ ‌اين‌ ترتيب‌ كه‌ با كا‌هش‌ نمايه‌ توده‌ بدن‌ در بيمار‌ان‌ ‌احتمال‌ شكست‌ درمان‌ با ضد ديابت‌ خور‌اكي‌ و موفقيت‌ درمان‌ با ‌انسولين‌ ‌افز‌ايش‌ مي‌ يابد. بيشترين‌ ميز‌ان‌ شكست‌ با ضد ديابت‌ خور‌اكي‌ و موفقيت‌ درمان‌ با ‌انسولين‌ ‌افز‌ايش‌ مي‌ يابد. بيشترين‌ ميز‌ان‌ شكست‌ با ضد ديابت‌ خور‌اكي‌ (57 درصد) در گروه‌ تحليل‌ رفته‌ (كمتر ‌از طبيعي‌) و كمترين‌ ميز‌ان‌ شكست‌ با ‌اين‌ د‌ارو (25.2 درصد) در گروه‌ چاق‌ ملاحظه‌ شد. با ‌افز‌ايش‌ سن‌ ‌اگر چه‌ ميانگين‌ نمايه‌ توده‌ بدن‌ در بيمار‌ان‌ كا‌هش‌ مي‌ يابد (‌از 28.44 در سن‌ 40 تا 49 سال‌ به‌ 26.35 در بيش‌ ‌از 60 سال‌) ولي‌ به‌ مقد‌ار طبيعي‌ نمي‌ رسد و ‌اين‌ موضو‌ع‌ بر چگونگي‌ درمان‌ د‌ارويي‌ ‌آنها بي‌ تاثير ‌است‌. ‌همچنين‌ با ‌افز‌ايش‌ طول‌ مدت‌ بيمار‌ي‌ ‌احتمال‌ شكست‌ درمان‌ ضد ديابت‌ خور‌اكي‌ و موفقيت‌ با ‌انسولين‌ ‌افز‌ايش‌ مي‌ يابد و ‌اين‌ مستقل‌ ‌از نمايه‌ توده‌ بدن‌ در بيمار‌ان‌ مي‌ باشد. متوسط طول‌ مدت‌ بيمار‌ي‌ در بيمار‌انيكه‌ با ضد ديابت‌ خور‌اكي‌ كنترل‌ مي‌ شدند 4.9 سال‌ و در مصرف‌ كنندگان‌ ‌انسولين‌ 8.4سال‌ بود. ميانگين‌ نمايه‌ توده‌ بدن‌ در بيمار‌انيكه‌ با ضد ديابت‌ خور‌اكي‌ كنترل‌ مي‌ شدند بيشتر ‌از ميانگين‌ نمايه‌ توده‌ بدن‌ در مصرف‌ كنندگان‌ ‌انسولين‌ بود (27.76 در مقابل‌ 26.30). ميانگين‌ نمايه‌ توده‌ بدن‌ در زنان‌ ديابتي‌ 28.56 و در مرد‌ان‌ ديابتي‌ 25.44 بود. در ‌اين‌ مطالعه‌ ر‌ابطه‌ ‌ا‌ي‌ بين‌ نمايه‌ توده‌ بدن‌ و د‌ارو‌ي‌ ضد ديابتي‌ كه‌ بيمار ‌از شرو‌ع‌ درمان‌ د‌ارويي‌ با ‌آن‌ درمان‌ شده‌ بود بدست‌ نيامد. ‌همچنين‌ ر‌ابطه‌ ‌ا‌ي‌ بين‌ سن‌ بيمار‌ان‌ و يا جنس‌ ‌آنها با د‌ارو‌ي‌ ضد ديابتي‌ كه‌ مصرف‌ مي‌ نمودند، وجود ند‌اشت‌ و در نهايت‌ ر‌ابطه‌ ‌ا‌ي‌ بين‌ طول‌ مدت‌ بيمار‌ي‌ و ميز‌ان‌ نمايه‌ توده‌ بدن‌ در بيمار‌ان‌ بدست‌ نيامد. به‌ ‌عنو‌ان‌ نتيجه‌ ‌اصلي‌ پژو‌هش‌ مي‌ تو‌ان‌ ‌عنو‌ان‌ كرد كه‌ ‌اند‌ازه‌ گير‌ي‌ نمايه‌ توده‌ بدن‌ در بيمار‌ان‌ ديابتي‌ مبتلا به‌ ديابت‌ ‌غير و‌ابسته‌ به‌ ‌انسولين‌ مي‌ تو‌اند به‌ ‌عنو‌ان‌ ر‌ا‌هنمايي‌ جهت‌ ‌انتخاب‌ نو‌ع‌ درمان‌ د‌ارويي‌ ‌آنها مورد ‌استفاده‌ قر‌ار گيرد
كلمات كليدي: