بررسي تومورهاي بدخيم روده بزرگ طي سالهاي 1376-1373 در بيمارستان بوعلي تهران

نويسنده: مهرزاد انتظامي رودسري
استاد راهنما: مسعود جهاني
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1377/01/01
مدرك: دكترا پزشكي
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي، پزشكي،
چكيده: سرطان روده بزرگ شايعترين بدخيمي دستگاه گوارش و سومين سرطان شايع در مردان و زنان آمريكايي مي باشد. اين بيماري دومين علت مرگ ناشي از سرطانهاست. در كشور آمريكا سالانه حدود 134000 مورد جديد سرطان روده بزرگ تشخيص داده مي شود كه از اين ميان حدود 54000 نفر در پي ابتلاء به اين بيمار جان خود را از دست مي دهند. مطابق آمار به طور متوسط از هر 20 آمريكايي، يك نفر دچار سرطان كولوركتال خواهد شد كه رقم بسيار بالايي مي باشد. در واقع هر نوزادي كه در آمريكا متولد مي شود تا پايان عمر 5% شانس ابتلاء به كانسر كولوركتال را خواهد داشت. مطالعات انجام شده در ايران در مورد اين بيماري، بسيار اندك مي باشد. لذا در اين پژوهش سعي داشتيم تا بيماري را از لحاظ اپيدميولوژيك، علائم همراه حين مراجعه بيمار، مطالعات تشخيصي، پاتولوژي و ميزان پيشرفت بيماري بررسي نمائيم. نتايج حاصله به قرار زير است: تعداد 34 مورد بيمار مبتلا به كانسركولوركتال كه در طي سالهاي 1376-1373 در بيمارستان بوعلي تهران بستري شده بودند مورد بررسي قرار گرفتند. از اين ميان 16 نفر را مردان (47.1%) و 18 نفر را زنان (52.9%) تشكيل مي دادند. اختلاف معني دار آماري از لحاظ جنسيت مبتلايان مشاهده نگرديد. محدوده سني افراد مورد مطالعه 94-22 سال بوده كه حداكثر ابتلا در سنين 80-60 سالگي و بعد از آن با اختلاف كمي دوره سني 60-40 سالگي بوده است. 16 نفر از مبتلايان مورد مطالعه در محدوده سني 80-60 سال (47%) و 12 نفر از آنان (35.3%) در محدوده سني 60-40 سال و قرار داشتند. ميانگين سني كل بيماران 62.8 سال بوده است. براساس توزيع جغرافيايي، 26 نفر از بيماران مورد مطالعه در شهر (76.4%) و 8 نفر در روستا (23.6%) ساكن بوده اند. از لحاظ علائم باليني در حين مراجعه بيماران، شايعترين علامت تهوع و استفراغ و بي اشتهايي بوده است (20 نفر از بيماران معادل 58.8%) كاهش كاليبر مدفوع و مدفوع سفت (15 نفر، 44.1%)، انسداد (12 نفر، 35.2%)، كاشكسي (10 نفر، 29.4%)، تب و لرز (3 نفر، 8.8%) و توده قابل لمس (2 نفر، 5.8%) ساير علائم بيماري به ترتيب شيوع بوده اند. در روش هاي تشخيصي، ركتو سيگموئيدوسكپي شايعترين روش مورد استفاده (16 نفر، 47%) و بعد از آن باريم انما (9 نفر، 26.4%) بوده است. تست خون مخفي تنها در 3 نفر (8.8% بيماران) انجام شده بود. از لحاظ منطقه آناتوميك درگير، ركتوم و سيگموئيد شايعترين مناطق بودند (17 نفر، 8.9%) از لحاظ پاتولوژي بيشترين موارد تومورهاي آدنوكارسينوما (97%) با درجه تمايز خوب (64.7%) بود. از لحاظ staging بيماري اغلب بيماران در مراحل بالا شناخته و درمان شده اند. شايعترين مرحله C Dukes' (14 نفر، 41.2%) و بعد از آن B Dukes' و Dukes ' D بوده است (به ترتيب 26.5% و 26.5%) تنها 5.8% بيماران در مرحله Dukes'A قرار داشتند.
كلمات كليدي: