پريفرال نوروپاتي ديابتي

نويسنده: محمدرضا نوذري پور
استاد راهنما: اكبر حمزه اي مقدم
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1372/12/01
مدرك: دكترا پزشكي
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي كرمان، پزشكي مهندسي افضلي پور،
چكيده: مدتها گمان مي رفت كه عامل اصلي پيشرفت نوروپاتي ديابتيك بالا بودن ميزان قند خون است بافت عصبي براي انتقال گلوكز نيازي به انسولين ندارد و سطوح گلوكز درون سلولي مستقيما با مقدار گلوكز برون سلولي ارتباط دارد در حضور هيپرگليسمي مزمن درون سلولي، ممكنست نوسانهاي غير عادي مقادير فرآورده هاي سنتتيك و فرآورده هاي حاصل از سوخت و ساز كه براي فعاليت سلولهاي عصبي و غشاء ها حائز اهميت است پديد آيد بي نظمي هاي سوخت و ساز به آشفتگي اعمال ياخته هاي عصبي و سرانجام آتروفي اكسونها و از بين رفتن بخشي از غشاء ميلين خواهد انجامد. دو فرايند ويژه سوخت و سازي كه توسط هيپرگليسمي تحريك مي شود ممكنست سبب آسيب رسيدن به بافت ها گردند.
تظاهرات باليني گوناگون پلي نوروپاتي متقارن ديستال بازتات تلاشي زمينه ساز غلاف ميلين و تارهاي كوچك داراي غلاف ميلين و از بين رفتن تارهاي بدون ميلين مي باشد. نشانه هايي پلي نوروپاتي معمولاً بيش از 5 تا 10 سال پس از آغاز بيماري ديابت پديد نخواهد آمد ليكن گاهگاهي ممكنست به هنگام تشخيص بيماري ديابت ديده شود. نشانه ها تقريباً همواره در پاها آغاز مي شود در دست ها معمولاً بيماري هنگامي آغاز مي شود كه علايم موجود در پاها به سطح نيمه ساق پا رسيده باشد. علايم حسي در ابتدا بشكل اختلال حسي يا افزايش احساس پديد مي آيد و در پي آن كاهش حس يا بي حسي كامل عارض مي شود با پيشرفت نوروپاتي تارهاي بزرگتر عصبي كه فعاليت هاي حركتي و ارتعاش را بر عهده دارند و احساس وضعيت تحت تاثير قرار مي گيرند. ضعف نخست در پاها و سپس در دست ها پديدار مي شود. عوارض ناتوان كننده نوروپاتي كه ممكنست در اواخر دوره پيشرفت نوروپاتي پديد آيد شامل زخم هاي كف پا و ساق ها است كه به علت ضربه پذيري به دليل بي حسي اندامهاي انتهايي پديد مي آيد.
از لحاظ معاينات عصبي ممكنست در اوايل دوران نوروپاتي ديابتيك عليرغم حضور سمپتومهاي شديد، علايم فيزيكي بيماري بسيار اندك باشد.
درمان نوروپاتي ديابتي شامل اصلاح مكانيزمهاي پاتوژنتيك زمينه است استفاده از روشهاي فيزيكي در بيماران با نوروپاتي قرينه ديستال كه درد و بي حسي اندامهاي انتهايي مهمترين مسائل هستند توصيه مي شود. بيماران با نوروپاتي فوكال بايد درمان فيزيكي جدي دريافت كنند. درمانهاي دارويي موجب تعديل مكانيسم هاي درد در بيماران با نوروپاتي مي شود. استفاده از كار با مازپين با دوز 100 ميلي گرم سه بار در روز و افزايش آن تا 200 ميلي گرم سه بار در روز در درمان اين بيماران توصيه شده، آمي تريپتيلين نيز با دوز 12.5 ميلي گرم روزانه در صورت عدم تحمل اثرات كوليزژيك آن جايگزيني Doxepin اثرات خوبي داشته است. به منظور كاهش تون سمپاتيك كه ممكنست درد را تشديد كنند بلوك كننده هاي آلفا نظير فنوكسي بنزامين گاهي در ديابتي ها امتحان مي شوند.
كنترل گلوكز خون احتمال عوارض ميكروواسكولار (نوروپاتي هم از اين دسته عوارض است) را كاهش مي دهد رل احتمالي مهار كنندگان آلدوزردوكتاز نيز در دست بررسي است.
كلمات كليدي: