ارتباط بين گرلين آسيله و رزيستين سرمي در بيماران ديابتي تيپ I و II

نويسنده: داريوش فروهر
استاد راهنما: غلامرضا مشتاقي كاشانيان
استاد مشاور:
تاريخ دفاع:
مدرك: كارشناسي ارشد بيوشيمي باليني
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي كرمان، پزشكي مهندسي افضلي پور،
چكيده: تعريف: ديابت Diabetes از dia به معناي از طريق و Bainein به معني رفتن تشكيل شده است و به معناي برون روي است. كلمه مليتوس از ريشه Meli به معناي قند و عسل است . ديابت قندي (ديابت مليتوس) شامل گروه ناهمگوني از بيماري هاي متابوليك است كه مشخصه آنها هيپرگليسمي و اختلال در متابوليسم كربوهيدراتها، چربي و پروتيين مي باشد. اين بيماري ها بر اثر نقايصي در ترشح انسولين ، اثر گذاري انسولين و يا هر دوي آنها پديد مي آيند.
شيوع و فراواني: آمارهاي جمعيتي ايالات متحده در سال 2000 نشان مي دهند كه شيوع ديابت در افراد بيست ساله و مسن تر در بين دو جنس مشابه بوده است و 17 ميليون نفر به اين بيماري مبتلا بوده اند (8.6 درصد)، در حالي كه 5.9 ميليون نفر از افراد ديابتي هنوز شناسايي نشده اند و سالانه يك ميليون مورد جديد تشخيص داده مي شود. ديابت ششمين علت مرگ و مير در ايالات متحده است و عامل 18 درصد تمامي موارد مرگ در افراد بالاي 25 سال محسوب مي شود. بعلاوه ، ديابت علت عمده نارسايي پيشرفته كليه (ESRD)، موارد جديد كوري و موارد غير تروماتيك قطع عضو تحتاني مي باشد. بيماري قلبي عروقي، علت اصلي مرگ ناشي از ديابت است و شيوع اين بيماري در افراد ديابتي 2 تا 5 برابر كل جامعه است. شيوع ديابت در سراسر جهان به ابعاد همه گيري نزديك شده به طوري كه حدوداً بيش از 150 ميليون نفر به آن مبتلا هستند و پيش بيني ها نشان داده كه تا سال 2025 اين ميزان به 300 ميليون نفر افزايش مي يابد كه علت اصلي آن چاقي و سبك زندگي كم تحرك در كودكان و بزرگسالان است.
تشخيص: معيارهاي تشخيص ديابت در سال 1997 توسط كميته متخصصين در تشخيص و طبقه بندي ديابت شيرين مورد تجديد نظر قرار گرفت كه در جدول (1) نشان داده شده اند. سطح گلوكز خون ناشتا برابر با بيش از 126 ميلي گرم در دسي ليتر (7 ميلي مول بر ليتر) در حداقل دو بار بررسي، نشان دهنده ديابت است.
علائم هيپرگليسمي (مانند پر ادراري، پر نوشي، پر خوري، كاهش وزن بدون توجيه) همراه با يك قند خون راندم مساوي يا بالاتر از 200 ميليگرم در دسي ليتر (11.1 ميلي مول در ليتر) نيز نشان دهنده ديابت است.
Castro، Bideci و همكاران مطابقت دارد (13.3) . همچنين Marzullo و همكارانش گزارش كرده اند كه ميزان گرلين آسيله با انسولين ارتباطي ندارد. اما Katsuki و همكارانش گزارش دادند بين سطح سرمي گرلين با انسولين در افراد ديابتي نوع 2 و چاق ارتباط منفي وجود دارد. همچنين وجود يك ارتباط منفي بين گرلين توتال و انسولين توسط Poykko ، Tschop و همكارانشان گزارش شده است (110.89) در اين بررسي مشخص شد كه بين گرلين آسيله و قند خون ناشتا در گروه هاي مورد مطالعه ارتباط معني داري وجود ندارد، كه با نتايج حاصل از مطالعات Celi، Katsuki و همكارانشان مطابق دارد (50.16) اما broglio و همكارانش نشان دادند كه تزريق گرلين آسيله باعث افزايش قند خون و كاهش ترشح انسولين مي شود. همچنين Akamizu و همكاران از وجود رابطه منفي بين گرلين آسيله و قندخون ناشتا در افراد سالم خبر داده اند. اين بررسي نشان داد كه بين گرلين آسيله با فشار خون سيستولي و دياستولي ارتباطي وجود ندارد، با اين وجود Akamizu و همكاران يك رابطه معكوس را بين گرلين آسيله و فشار خون سيستوليك در خانم هاي مسن وسالم گزارش كردند.
اينكه چرا ميزان گرلين آسيله در افراد ديابتي كاهش يافته ولي گرلين آسيله با BMI و شاخص مقاومت به انسولين (HOMA) ارتباطي ندارد روشن نيست. ممكن است گرلين با فاكتورهايي غير از مقاومت به انسولين و چاقي كه در ايجاد ديابت نقش دارند مرتبط باشد و با توجه به عدم ارتباط بين انسولين و گرلين آسيله در اين مطالعه ميت وان نتيجه گرفت كه هيپرانسولينمياي ايجاد شده در اثر مقاومت به انسولين نمي تواند بر روي سطح گرلين اسيله و ترشح آن تاثير داشته باشد.
نتيجه گيري: بطور كلي بر اساس اين مطالعه مي توان گفت كه بيماري ديابت نوع II باعث كاهش ترشح گرلين و رزيستين مي شود ولي ديابت نوع I فقط باعث كاهش گرلين آسيله مي شود، همچنين در افراد ديابتي ارتباطي بين چاقي و مقاومت به انسولين با گرلين و رزيستين وجود ندارد. بعلاوه، در اين مطالعه مشخص شد كه بين رزيستين و گرلين ارتباطي وجود ندارد و مكانيسم عمل آنها مستقل از يكديگر مي باشد.
كلمات كليدي: