مقايسه حجم بزاق كامل تحريك نشده در بيماران ديابتي نوع دو با افراد سالم

نويسنده: زهرا حيدري پور احمد آبادي
استاد راهنما: حكيمه احديان
استاد مشاور: محمد افخمي اردكاني
تاريخ دفاع: 1387/04/01
مدرك: دكترا دندانپزشكي
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي شهيد صدوقي يزد، دندانپزشكي،
چكيده: مقدمه: ديابت شايعترين بيماري متابوليك است و عوارض متعددي براي مبتلايان مي تواند ايجاد كند يكي از اين مشكلات متاثر نمودن عملكرد غدد بزاقي و خشك دهان است.
هدف از اين مطالعه مقايسه حجم بزاق كامل تحريك نشده در بيماران ديابتي نوع دو مراجعه كننده به مركز ديابت يزد با افراد سالم بود.
مواد و روش كار: در اين مطالعه توصيفي تحليلي كه به روش مورد شاهد انجام گرديد 78 نفر بيمار ديابتي نوع دو (گروه مورد) و 74 نفر فرد سالم (گروه كنترل) در محدوده سني (69-30) سال شركت نمودند كه 103 زن (ديابتي 53، سالم 50) و 49 مرد (ديابتي 25 و سالم 24) بودند.
در افراد مورد مطالعه پس از پاسخ دادن به سوالات مربوط به خشكي دهان ميزان بزاق كامل تحريك نشده به روش Spitting اندازه گيري شد. براي تحليل نتايج از آزمون هاي ANOVA و Chi-square و آناليز واريانس چندگانه استفاده گرديد.
نتايج: ميانگين حجم بزاق كامل تحريك نشده در افراد ديابتي 0.0709ml/min و در افراد سالم 0.13ml/min بود كه از نظر آماري اختلاف معني داري وجود داشت (PV<0.002). ميانگين حجم بزاق كامل تحريك نشده بر حسب سن و وضعيت كنترل ديابت در افراد ديابتي معني دار بود (به ترتيب PV<0.01 و PV=0.001).
ارتباط معكوس معني داري نيز بين حجم بزاق كامل تحريك نشده افراد ديابتي با سطح قند خون ناشتا (FBS) وجود داشت (r=-0.389 و PV≈0.000). افراد ديابتي به طور معني داري بيشتر از افراد سالم از خشكي دهان شكايت مي نمودند (83% در برابر 28.4% با PV≈0.00).
بحث و نتيجه گيري: شكايت از خشكي دهان و كاهش ميزان بزاق كامل تحريك نشده در افراد ديابتي بيشتر و يكي از مشكلات اين بيماران مي باشد همچنين با كنترل ميزان قند خون عارضه خشكي دهان نيز كمتر مي شود. آگاهي دادن براي كنترل FBS و همچنين جلوگيري از عوارض خشكي دهان در اين افراد ضروري مي باشد.
كلمات كليدي: ديابت مليتوس، خشكي دهان، بزاق كامل تحريك نشده