مقايسه ضايعات دهاني متعاقب مصرف سولفونيل اوره و متفورمين در بيماران مبتلا به ديابت

نويسنده: سميرا حاجي مقصودي
استاد راهنما: حكيمه احديان
استاد مشاور: محمد افخمي اردكاني
تاريخ دفاع: 1387/01/01
مدرك: دكترا دندانپزشكي
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي شهيد صدوقي يزد، دندانپزشكي،
چكيده: مقدمه: ديابت شايعترين بيماري متابوليك است كه عوارض دهاني متعددي دارد. از جمله عوارض مخاطي آن كه تاكنون مورد بحث بوده است ايجاد ليكن پلان دهاني است. از سوي ديگر گزارشاتي از بروز واكنش هاي ليكنوئيدي در پاسخ به داروهاي خوراكي كاهنده قند خون آورده شده است. ما در اين مطالعه علاوه بر تخمين شيوع اين دسته از ضايعات در اين بيماران، با مقايسه 3 گروه بيمار ديابتي (از لحاظ نوع داروي مصرفي) اثر گذاري اين داروها در ايجاد ضايعه را با هم مقايسه نموديم.
مواد و روش كار: در اين مطالعه توصيفي تحليلي كه به روش Cross-sectional انجام گرديد، در مجموع 411 نفر (291 زن و 120 مرد) در محدوده سني (29 تا 85 سال) در سه گروه مصرف گلي بن كلاميد، مصرف متفورمين و مصرف همزمان 2 دارو مورد معاينه قرار گرفتند. براي تحليل نتايج از آزمون هاي Chi-square و T-test و ANOVA استفاده شد.
نتايج: در مجموع معاينات 31 نفر (12 نفر مصرف كننده گلي بن كلاميد، 18 نفر هر دو دارو و 1 نفر مصرف كننده متفورمين) داراي ضايعه بودند كه اختلاف معني داري از اين لحاظ بين گروه ها وجود داشت (P=0.013). از لحاظ مدت زمان مصرف دارو نيز اختلاف معني داري ميان سه گروه ديده شد (P=0.001) از لحاظ سني بيشترين فراواني نمونه ها و همچنين بيشترين فراواني ضايعه در سنين بالاي 60 سال بود و در ميان افراد ضايعه دار، از لحاظ جنسيت اختلاف معني داري وجود داشت (Pvalue=0.042).
بحث و نتيجه گيري: شيوع كلي واكنش هاي ليكنوئيدي در مطالعه ما تقريبا 7.5 درصد بود كه با مطالعات مشابه در اين زمينه نسبتا هماهنگ است و با توجه به تفاوت چشمگير بروز ضايعه بين گروه هاي مصرف گلي بن كلاميد و مصرف هر دو دارو با گروه مصرف كننده متفورمين، اثر داروي گلي بن كلاميد در ايجاد واكنش هاي ليكنوئيدي بايد مد نظر قرار گيرد.
كلمات كليدي: ديابت نوع دو، واكنش هاي ليكنوئيدي دارويي، سولفونيل اوره، متفورمين