بررسي تاثير درمان غير جراحي پريودنتال بر ميزان HbA1c در بيماران ديابتي نوع II

نويسنده: فائزه بصيري
استاد راهنما: سولماز اكبري
استاد مشاور: احمد حائريان، محمد افخمي اردكاني
تاريخ دفاع: 1386/04/01
مدرك: دكترا دندانپزشكي
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي شهيد صدوقي يزد، دندانپزشكي،
چكيده: مقدمه: بيماري پريودنتال يك بيماري عفوني همراه با التهاب در ميان افراد مبتلا به ديابت مليتوس مي باشد. هدف مطالعه حاضر بررسي بهبودي پريودنتال بر روي كنترل متابوليك در بيماران ديابتي نوع 2 بود.
مواد و روشها: 20 بيمار ديابتي نوع 2 و پريودنتيت متوسط انتخاب شدند و درمانهاي مكانيكي پريودنتال (آموزش بهداشت دهان، جرمگيري و تسطيح سطح ريشه در تمام دهان را دريافت كردند. در ابتدا و 3 ماه بعد ميزان هموگلوبين گليكوزيله و گلوكز ناشتا (FBS) و پارامترهاي كلينيكي پريودنتال (پلاك ايندكس، جينجيوال ايندكس، عمق پروبينگ و بيشتر يا مساوي 6mm) اندازه گيري شد.
نتايج: بعد از درمان همه بيماران بهبودي كلينيكي در وضعيت پريودنتال را نشان دادند. ميزان HbA1c بعد از 3 ماه دوره مشاهده به طور مشخصي كاهش پيدا كرد (P<0.0001).
بحث و نتيجه گيري: نتايج مطالعه ما نشان داد كه درمانهاي غير جراحي پريودنتال با كاهش در ميزان هموگلوبين گليكوزيله در بيماران ديابتي نوع 2 مرتبط است و بنابراين كنترل عفونتهاي پريودنتال بايد قسمت مهمي از درمان معمول بيماران ديابتي باشد.
كلمات كليدي: ديابت مليتوس، درمان غير جراحي پريودنتال، HbA1c