بررسي مشخصات آنژيوگرافيك عروق كرونر در بيماران ديابتي و مقايسه آن با گروه كنترل

نويسنده: سيد محمدحسين صدر بافقي
استاد راهنما: منصور رفيعي
استاد مشاور: سيد محمود صدر بافقي
تاريخ دفاع: 1387/01/01
مدرك: دكترا حرفه اي
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي شهيد صدوقي يزد، پزشكي،
چكيده: شيوع ديابت در استان يزد 11% جمعيت مي باشد و 30% مبتلا به Coronary Artery Disease) CAD) مبتلا به ديابت مي باشند.
شيوع ديابت كل دنيا در سال 2003، 5% كل جمعيت جهان و معادل 194 ميليون نفر بوده است و تا سال 2025 احتمال مي رود كه شيوع ديابت تا 72% و معادل 333 ميليون نفر افزايش مي يابد.
50-14%New cases هاي CAD مبتلا به ديابت مي باشند. همانطور كه مي دانيم CAD شايعترين علت مورتاليتي بيماران ديابتي مي باشد. ريسك مورتاليتي ناشي از CAD معادل 2 برابر مردان و 4 برابر در زنان ديابتي افزايش مي يابد.
در بيماران ديابتي وجود اختلال كاركرد اندوتليوم و افزايش پراكسيداسيون LP ها، التهاب، يك وضعيت بيش انعقادي و ساير اختلالات متابوليك همراه آنها را مستعد به CAD مي كند.
ديابت خاصيت و از وديلاتوري اندوتليوم را كاهش و طول عمر و زيست دسترسي NO را كاهش مي دهد. از طرفي هيپرگليسمي ديس ليپيدمي و مقاومت، به انسولين مي تواند به خودي خود طول عمر NO را كاهش داده و كاركرد اندوتليوم را تضعيف كند. در فرزندان افراد DMtII هم يك اختلال پايداري در كاركرد اندوتليوم داريم كه يك ريشه ارثي براي آن در نظر گيرند. هيپرگليسمي توليد NO راند سلولهاي اندوتليوم كاهش و طول عمر آن را از طريق ايجاد راديكالهاي آزاد O2 كاهش مي دهد. هيپرگليسمي منجر به تحريك توليد راديكالهاي آزاد O2 از طريق واكنشهاي آنزيماتيك و غير آنزيماتيك مي شود. وقتي واكنش هاي اكسيداينو افزايش مي يابد اكسيداسيون كوفاكتور آنزيم سنتز كننده NO منجر به اختلال در عملكرد اين آنزيم و عدم ساخت شدن NO مي شود. در نتيجه ماده اي توليد مي شود به نام آنيون هاي سوپراكسيد كه با NO رقابت كرده و منجر به توليد پراكسي نيتريت مي شود كه خود آن منجر به مهار توليد P6I2 و افزايش توليد فاكتور هيپر پلاريزه كننده هاي آندوتليوم مي شود. با افزايش اسيدهاي چرب يا همين مكانيسم سنتز NO متوقف مي شود. نسج چربي اضافي كه عمدتا در معيت با DMt II داريم منجر به آزاد شدن اسيدهاي چرب بيشتر مي شود. در بررسي ما كه يك مطالعه توصيفي-تحليلي و به روش مقطعي انجام شد و موضوع تحقيق بررسي مشخصات آنژيوگرافي بيماران ديابتي در مقايسه با افراد غير ديابتي مراجعه كننده به بيمارستان افشار يزد بود و اطلاعات از 292 بيمار جمع آوري شده كه 172 نفر غير ديابتي و 120 نفر ديابتي بودند.
اختلاف معني داري بين ميانگين سني و فراواني جنسي بيماران در دو گروه بيماران ديابتي و غير ديابتي مشاهده نشد. در مقايسه فراواني ريسك فاكتورهاي بيماران ديابتي به غير ديابتي، تنها فراواني فشار خون و هيرليپيدمي در بيماران ديابتي نسبت به بيماران غير ديابتي به صورت معني داري بيشتر بود. در اين مطالعه اختلاف معني داري بين فراواني درگيري Left main و سيركومفلكس در بيماران ديابتي و غير ديابتي مشاهده نشد. ولي در اين مطالعه درگيري شريان Optus marginal در بيماران غير ديابتي به صورت معني داري بيشتر از بيماران ديابتي مشاهده شد.
در اين مطالعه ميزان درگيري عروق كرونري در بيماران ديابتي و يا غير ديابتي مورد بررسي اختلاف معني داري با يكديگر نداشت. همچنين درگيري L.main و LAD و RCA و PDA در بيماران ديابتي و غير ديابتي براساس محل درگيري و همچنين فراواني آن اختلاف معني داري با يكديگر نداشت. در اين مطالعه اختلاف معني داري بين ميانگين LVEF در بيماران غير ديابتي و بيماران ديابتي مشاهده نشد.
در بررسي ميانگين ميزان كلسترول، LDL، LDL، پلاكت، BUN، كراتي نين، هماتوكريت، نسبت TG/HDL،نسبت LDL/HDL در بيماران ديابتي و بيماران غير ديابتي اختلاف معني داري مشاهده نشد. در بررسي ميانگين ميزان تري گليسيريد و قند خون ناشتا در بيماران ديابتي و بيماران غير ديابتي اختلاف معني داري مشاهده شد. در اين مطالعه با استفاده از آزمون رگرسيون لجستيك چند متغيره و پس از حذف اثر دو متغير مخدوش كننده كه در دو گروه معني دار شده بود (فشار خون و هيپرليپيدمي) هيچ يك در سطح متغير نتايج (گرفتگي 1 رگ، 2 رگ، 3 رگ و Left main) تفاوت معني داري بين دو گروه ديابتيك و غير ديابتيك بدست نيامد. يا بطور خلاصه اينگونه مي توان گفت كه در اين مطالعه متغير اصلي ما كه تعداد رگ درگير در آنژيوگرافي بيماران بود، تفاوت معني داري بين بيماران ديابتي و غير ديابتي مشاهده نشد. به عبارت ديگر وجود بيماري ديابت در بيماران باعث بدتر شدن نتايج و يافته هاي آنژيوگرافيك بيماران نشده است.
كلمات كليدي: