بررسي تاثير آلپرازولام در كاهش قند خون ناشتا (FBS) در بيماران ديابتي غير وابسته به انسولين

نويسنده: پريسا خاني
استاد راهنما: محمد افخمي اردكاني
استاد مشاور: محمدعلي حرازي، محمدحسين احمديه
تاريخ دفاع: 1381/01/01
مدرك: دكترا عمومي
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي شهيد صدوقي يزد، پزشكي،
چكيده: ديابت قندي شايعترين بيماري متابوليك بوده كه نتيجه نقص كامل، نسبي و يا مقاومت به عمل انسولين است و داراي عوارض قلبي-عروقي، عصبي، كليوي و چشمي مي باشد.
هدف از اين مطالعه Experimental كه از نوع Before and after) clinical trial) انجام شده، بررسي اثر آلپرازولام بر روي كاهش قند خون ناشتا (FBS) در بيماران مبتلا به تيپ II ديابت (NIDDM) بود. 48 بيمار ديابتي نوع 2 مراجعه كننده به مركز ديابت استان يزد مورد مطالعه قرار گرفتند. در ابتدا نمونه خون جهت اندازه گيري قند خون ناشتا اوليه از بيماران گرفته شد و سه نوبت FBS قبلي بيماران نيز از پرونده آنها استخراج گرديد و سپس تحت درمان با 0.5mg آلپرازولام در روز به مدت 6 هفته قرار گرفتند و طي انجام مطالعه نيز در هفته هاي 2 و 4 و 6 پس از مصرف آلپرازولام نمونه خون جهت اندازه گيري قند خون ناشتا از بيماران گرفته شد. پس از جمع آوري اطلاعات لازم، با استفاده از تست آماري Paired T-test و نرم افزار SPSS تجزيه و تحليل آماري انجام شد. كه ميانگين FBS قبل از مصرف آلپرازولام 197.25±41.48 mg/dl بود. پس از دو هفته درمان با آلپرازولام به 172.92±46.9 mg/dl و (Pvalue=0.002) و چهار هفته درمان به 172.92±46.9 mg/dl و (P=0.006) و پس از شش هفته درمان به 160.62±47.32 mg/dl و (P=0.000) كاهش يافت.
همچنين بين ميانگين كاهش قند خون ناشتا و FBS اوليه بيماران ارتباط مستقيم وجود داشت و از نظر آماري كاهش معني دار بين هفته اول با هفته هاي دوم، چهارم و ششم ديده شد ولي ميزان FBS در بين هفته هاي دوم و چهارم كاهش معني دار نداشته است (Pvalue=0.859). بنابراين با توجه به نتايج حاصل از اين تحقيق و مطالعات ديگر، اين احتمال وجود دارد كه آلپرازولام شايد با اثر بر ميزان انسولين پلاسما يا كاهش مقاومت به انسولين در افراد ديابتي بر كاهش قند خون ناشتا موثر بوده و با مكانيسمي جداي از اثرات ضد اضطرابي خود باعث كاهش قند خون مي شود.
كلمات كليدي: