بررسي ديابت در بيماران بستري در CCU

نويسنده: زهره غفراني، اعظم بختيان، فريبا شفيعي
استاد راهنما: مسعود اميني
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1369/01/01
مدرك: دكترا پزشكي
دانشگاه: دانشكده علوم پزشكي اصفهان، پزشكي،
چكيده: ديابت قند يكي از شايع ترين بيماريهاي متابوليكي است. تعيين ميزان واقعي شيوع ديابت كار دشواري است زيرا معيارهاي تشخيصي متفاوت بوده ولي احتمالا ميزان شيوع آن در جامعه حدود 1%-2% مي باشد. اين بيماري با اختلالات متابوليكي- عوارض دراز مدت چشمي- كليه ها- عروقي اعصاب همراه است و با ضايعات مامبران بازال كه با ميكروسكوپ الكتروني قابل مشاهده اند مشخص مي شود.
تشخيص ديابت توام با علائم بيماري دشوار نيست. هنگاميكه بيماري با علائم و نشانه هاي ناشي از ديورز اسمزي مراجعه مي نمايد معلوم مي شود كه هيپرگليسمي دارد اساسا تمام پزشكان اتفاق نظر دارند كه اين بيمار مبتلا به ديابت مي باشد. به اين ترتيب در بيماران بدون علامت باليني كه غلظت گلوكز ناشتاي پلاسماي آنها در حد طبيعي باشد تست تحمل گلوكز انجام مي دهند. اگر چنانچه نتايج غير طبيعي بوده اين گروه از بيماران مبتلا به ديابت شيميائي مي باشند. ضوابط جديدي توسط گروه آمار وابسته به موسسه ملي بهداشت در سالهاي 1979 تعيين گرديد كه عبارتند از: 1- ناشتا: غلظت گلوكز خون وريدي بيشتر يا مساوي 140mg/dl در 2 نوبت جداگانه 2- پس از خوردن 75 گرم گلوكز غلظت گلوكز پلاسماي خون وريدي 2 بار بيشتر يا مساوي 200mg/dl در ساعت دوم باشد.
پس از آن حداقل يك نمونه ديگر در 2 ساعت اگر ميزان گلوكز در ساعت دوم بين 140-200 ميلي گرم در دسي ليتر و ميزان گلوكز در يك نمونه ديگر در عرض آن دو ساعت مساوي يا بيشتر از
200mg در دسي ليتر باشد مي توان اختلال تحمل گلوكز را مطرح نمود و تفسير آن اين است كه اين افراد در مقايسه با افراديكه آزمايش تست تحمل گلوكز طبيعي دارند در معرض خطر پيدايش هيپرگليسمي ناشتا ديابت قندي آشكار هستند.
ديابت قندي به 2 نوع 1- TYPEII 2- TYPEI تقسيم مي شود كه نوع يك مترادف با ديابت وابسته به انسولين ونوع 2 مترادف با ديابت غيروابسته به انسولين مي باشند كه اين تقسيم بندي احتمالا ايده آل نمي باشد. زيرا بعضي بيماران دچار ديابت غيروابسته به انسولين واضح امكان دارد و درواقع تبديل به ديابت وابسته به انسولين توام با ايجاد دكتواسيدويز شوند. بيماران اين دسته افراد غير چاق هستند كه حاوي فنوتيپ -HLA-DRJ DR4e مي باشند و در خون محيطي آنتي باديهايي بر عليه جزائرپانكراس دارند به اين جهت پيشنهاد شده است تقسيم بندي قبلي به صورت گروههاي وابسته به انسولين و غير وابسته به انسولين تغيير يابد. در حاليكه اصطلاحات نوع 1 و 2 ديابت را از نظر مكانيسم هاي پاتوژتيك دخيل در بيماري مي دانند بنابراين سه شكل اصلي ديابت اوليه به صورت زير است. 1- وابسته به انسولين 2- غيروابسته به انسولين 3- غيروابسته به انسولين
كلمات كليدي: