بررسي تاثيرواكسن BCG در كاهش دوز انسولين مورد نياز بيماران مبتلا به ديابت وابسته به انسولين

نويسنده: مجتبي احمدزاده، محمد عسگراني
استاد راهنما: مهين هاشمي پور، آلاله قيصري
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1376/12/01
مدرك: دكتراي حرفه اي پزشكي
دانشگاه: دانشكده علوم پزشكي اصفهان، پزشكي،
چكيده: ديابت وابسته به انسولين يا نوع I، يك بيماري شايع آسيب رساننده غدد درون ريز است كه جوانان يك جامعه را در پرثمرترين دوره زندگيشان گرفتار مي كند. با توجه به اثر تخريبي اين بيماري، بايد گفت، به هر طريقي لازم است درماني براي آن پيدا شود. دوره جديدي در درمان ديابت شروع شده است كه طي آن راهبردهاي مداخله براساس بيماريزائي بيماري و عوارض آن پايه ريزي شده است. باسيل Calmette-Guerin بعنوان يك تغيير دهنده پاسخ بيولوژيك، يكي از موادي است كه اميد مي رود در جهت تغيير سيستم ايمني به نفع ديابتي ها به كار بيايد. كارآزمائي هاي باليني كنترل شده معدودي در مورد اين ماده وجود دارد، و هيچ كار آزمائي هاي در اين مورد در ايران انجام نشده است. بنابراين با مشخص شدن يافته هاي اميد بخش، نياز به چنين تحقيقاتي بشدت احساس مي شود. در اين مطالعه كه روي 59 بيمار مبتلا به ديابت وابسته به انسولين زير 15 سال، كه به بيمارستان الزهرا (س) و امين اصفهان مراجعه كرده بودند و جهت پيگيري 9 ماهه به مركز تحقيقات غدد و متابوليسم اصفهان مستقر در بيمارستان امين ارجاع داده شده بودند، انجام شد. اثر BCG در كاهش دوز انسولين مورد نياز اين بيماران مورد بررسي قرار گرفت. گروه آزمون ظرف يكماه از شروع ديابت نوع I يك دوز واكسن (BCG 0.1 ميلي متر از محلول 1mg/ml) بصورت زير جلدي دريافت كرده بودند و به گروه كنترل همان مقدار نرمال سالين تزريق شد. در حاليكه اختلاف معني داري بين سطوح قند خون ناشتا و بعد از غذا در دو گروه وجود نداشت. انسولين مورد نياز گروه آزمون نسبت به گروه كنترل 15 درصد كاهش نشان مي داد. در مقايسه با گروه كنترل كه 37 درصد آنها، معيارهاي پسرفت را ارضاء مي كردند، اين رقم در گروه آزمون 65 درصد بود. صرفه جوئي اقتصادي حاصل از كاهش انسولين مورد نياز قابل توجه يا بيان است و تزريق يك دوز واكسن BCG را در بيماران ديابتي وابسته به انسولين توجيه مي كند. افزايش ميزان و مدت دوره پسرفت پس از تزريق BCG از مداخله ايمونولوژيك مساعد، در بدن بيماران ديابتي در خصوص حمله سيستم ايمني به پانكراس حكايت دارد، اما تا درمان قطعي راه زيادي مانده است و نيز اثر تغيير سرشت سيستم ايمني بر ساير اعضا و دستگاه هاي ديگر بايد مورد ارزيابي قرار گيرد.
كلمات كليدي: ديابت وابسته به انسولين، واكسن ب. ث. ژ ، مداخله ايمونولوژيك جهت درمان ديابت، مركز تحقيقات غدد و متابوليسم اصفهان