بررسي اثر بخشي پيوند سلولهاي پانكراس جنين خرگوش در پائين آوردن قند خون خرگوشهاي ديابتي

نويسنده: جمشيد خاك
استاد راهنما: مهدي راستي
استاد مشاور:
تاريخ دفاع:
مدرك: تخصص پزشكي جراحي عمومي
دانشگاه: دانشكده علوم پزشكي اصفهان، پزشكي،
چكيده: مقدمه: بيماري ديابت و عوارض آن يكي از شايعترين بيماريهاي بشر است. پيوند پانكراس تنها راه قطعي درمان بيماري و پيشگيري از عوارض آن است. از معايب روشهاي رايج سختي روش انجام، كمبود دهنده و لزوم استفاده از داروهاي افزاينده احتمال بقاي پيوند (IGF) و همچنين داروهاي سركوبگر ايمني است كه متضمن عوارض و هزينه گزاف است. اگر بتوان پيو.ند را در زماني انجام داد كه دفع نشود به نظر مي رسد بهترين راه حل مشكل ديابت باشد. ما در اين مطالعه پيوند پانكراس خرگوش را در مرحله اي كه فاقد آنتي ژنهاي MHC I است انجام داديم (يعني قبل از ميانه حاملگي). هدف ما در اين تحقيق پاسخ به اين سوال اساسي است كه آيا قبل از ميانه حاملگي كه سلولها فاقد آنتي ژنهاي MHC I است مي توان با پيوند آنها مانع دفع پيوند شد؟
روشها و مواد: تعداد هشت خرگوش از نژاد آنقوره (اوريكتولاگوس) پس از تعيين ميانگين قند خون، توسط استرپتوزوتوسين به ميزان چهل ميليگرم به ازاء هر كيلو گرم وزن بدن ديابتي شدند و قند خون آنان دو هفته بعد اندازه گيري شد. از تست ادرار براي تعيين حاملگي (گراوايندكس) در تعيين حاملگي خرگوشها استفاده شد. طي لاپاراتومي هاي مكرر نهايتاً هفت جنين با اندازه دو و نيم سانتي متري از يك خرگوش بدست آمد. مجموعه پانكراس و بافتهاي مجاور از جنين خارج و در زير فاشياي عضله چهار سر ران، در چهار خرگوش ديابتي پيوند شد. قبل از پيوند براي رد بهبودي سلولهاي بتا (رژنراسيون) ميانگين قند خون اندازه گيري شد. چهار هفته بعد از پيوند ميانگين قند خون گروه پيوند و غير پيوند اندازه گيري شد. نتايج توسط برنامه اكسل (Excel) و T two tailed و P<0.05 تحليل شدند.
نتايج: ميانگين قند خون خرگوشهاي نر قبل از تزريق استرپتوزوتوسين 131.9 ميليگرم درصد و پس از تزريق آن، 143.1 ميليگرم درصد بود كه معني دار بود. (0.01=P) ميانگين قندخون خرگوشهايي كه پيوند نشدند در پايان مطالعه 207.7 ميليگرم درصد و در گروه پيوند شده 142 ميليگرم درصد بود و اين تفاوت معني دار بود (P=0.03). ميانگين قند خون خرگوشهاي ديابتي قبل از پيوند 137.57 ميليگرم درصد بود كه تفاوت معني داري با يافته هاي مويد هيپرگليسمي پس از تجويز استرپتوزوتوسين (143.1 ميليگرم درصد) نداشت. (P=0.26).
آزمايش ادرار براي حاملگي (گراوايندكس) در تعيين حاملگي خرگوشها موفق نبود لذا از لاپاراتومي تشخيصي در اين امر استفاده شد.
بحث: كاهش ميانگين قند خون خرگوشهاي ديابتي پس از پيوند پانكراس جنين (قبل از نيمه حاملگي) در زير فاشياي عضله چهار سر ران، تفاوت معني داري با اندازه ميانگين قند خون خرگوشهاي پيوند نشده دارد. اين يافته مويد عملكرد بافت پيوندي چهار هفته پس از پيوند است، زماني كه بدون داروهاي سركوبگر ايمني، پيوند آلوگرافت محكوم به دفع است.
كلمات كليدي: ديابت قندي، پيوند پانكراس، ايمونولوژي پيوند، داروهاي سيتوتوكسيك، حاملگي خرگوش، عوارض ديابت