تعيين شيوع ميزان طولاني بودن زمان QTc در بيماران ديابتي و بررسي علل آن و مقايسه آن با گروه شاهد

نويسنده: علي پور مقدس، محمدرضا سميعي نسب
استاد راهنما: مسعود پور مقدس، منصور شعله ور، مسعود اميني
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1373/04/01
مدرك: تخصص پزشكي قلب و عروق
دانشگاه: دانشكده علوم پزشكي اصفهان، پزشكي،
چكيده: ديابت سالهاست كه بعنوان شايعترين بيماري متابوليك در جهان شناخته شده است. هر چند كه براساس كرايترياهاي تشخيصي شيوع متغيري از ديابت گزارش مي شود اما بطور كلي گرفتاري يك الي دو درصد جمعيت قطعي است. از ميان عوارض مختلف ديابت شايعترين عارضه اي كه بيمار را تا آستانه مرگ مي كشاند، مشكلات قلبي – عروقي آن است. مطالعات مختلف نشان مي دهد كه شيوع مرگ ناگهاني قلب (sudden cardiac death) در بيماران ديابتي بيشتر است. گرچه علت اكثر S.C.D بيماريهاي عروق كرونر و كارديوميوپاتي مي باشد ولي اين دو اتيولوژي به تنهايي توجيه كننده بعضي از موارد S.C.D نبوده است. از طرف ديگر يكي از عوارض اثبات شده دياتب اتونوميك نوروپاتي مي باشد كه اتونوميك نوروپاتي اگر سيستم اتونوم قلب را نيز درگير كند مي تواند باعث افزايش زمان QTc شود.
اين حقيقت كه افزايش زمان QTc فرد را مبتلا به تاكي آريتميهاي بطني و احتمالاً S.C.D‌ مي كند نيز يك مسئله اثبات شده است. بنابراين اين سئوال مطرح است كه آيا افزايش زمان QTc در بيماران ديابتي مي تواند عامل افزايش شيوع مرگ ناگهاني در آنها باشد، و آيا اين افزايش زمان QTc ارتباطي با اتونوميك نوروپاتي دارد يا نه. جهت پاسخ به اين سئوال ابتدا بايستي به اين سئوال پاسخ داد كه آيا اصلاً زمان QTc در بيماران ديابتي با افراد غير ديابتي تفاوتي دارد يا نه. با توجه به اينكه تاكنون در اين مورد مطالعه اي در ايران انجام نشده است، و با توجه به وجود مركزي فعال به نام مركز ديابت در دانشگاه علوم پزشكي اصفهان در اين تحقيق سعي شد كه ابتدا شيوع افزايش زمان QTc در بيماران ديابتي و غير ديابتي تعيين شده و سپس ارتباط بين افزايش زمان QTc و اتونوميك نوروپاتي نيز مشخص شود.
در اين نوشتار ابتدا مختصري درباره عوارض قلبي– عروقي ديابت و اتونوميك نوروپاتي آن خواهد آمد و سپس مختصري نيز درباره ارتباط بين افزايش زمان QTc و ايجاد تاكي آريتميها بيان خواهد شد و در انتها نيز روش و نتايج تحقيق نيز ذكر خواهد شد.
كلمات كليدي: