يافته هاي الكتروميوگرافي در بيماران نوروپاتي ديابتي

نويسنده: جلال خليقي نژاد
استاد راهنما: مصطفي شيرزادي، عباس قرباني
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1373/01/01
مدرك: تخصص پزشكي اعصاب (نورولوژي)
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي اصفهان، پزشكي،
چكيده: از آنجا كه يكي از شايع ترين علل نوروپاتي ديابت است و با توجه به اهميت ويژه اي كه الكتروميوگرافي (EMG) در بررسي نوروپاتي دارد، تصميم به بررسي يافته هاي EMG در بيماران مشكوك به نوروپاتي ديابتي گرفتيم. چون EMG قدر به نشان دادن اختلالات اتونوم نيست، در اين بررسي اين دسته اختلالات مورد توجه نبود. 50 بيمار به روش نمونه گيري منظم (Systematic Random Sampling) از بين 500 بيمار كه از نظر كلينيكي مشكوك به نوروپاتي بودند، انتخاب شده و تحت بررسي EMG قرار گرفتند. از بيماران فوق، 31 نفر (62%) EMG مثبت داشتند، لذا 62% بيماران از نظر كلينيك و پاراكلينيك علامت داشتند و قطعا نوروپاتي ديابتي تشخيص داده شدند.
در اين مطالعه بين جنس و عارضه نوروپاتي رابطه معني داري وجود نداشت و مي توان گفت زنان و مردان تقريبا به يك نسبت مبتلا شده اند. با افزايش سن احتمال ابتلا به نوروپاتي در بيماران افزايش مي يابد. مدت زمان ابتلا به بيماري ديابت نيز با بروز نوروپاتي ارتباط داشت و با افزايش مدت زمان ابتلا به بيماري ديابت، احتمال ابتلا به نوروپاتي نيز افزايش مي يابد. اكثر بيماران نوروپاتي از نوع پلي نوروپاتي (71%) و به ميزان كمتر سندرم كارپال تونل و مونونوروپاتي تشخيص داده شدند. در بين كساني كه پلي نوروپاتي تشخيص داده شدند، اكثر حسي حركتي (86.4%) و به ميزان كمتر حسي و حركتي خالص تشخيص داده شدند. همچنين در بين بيماران پلي نوروپاتي، اكثرا بفرم مخلوط (68.2%) و به ميزان كمتر بطور خالصي دميلينيزان و يا اكسونال بودند.
كلمات كليدي: الكتروميوگرام (EMG)