بررسي اثرات ديابت بر تيروئيد

نويسنده: حميدرضا احدي
استاد راهنما: مسعود اميني
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1372/01/01
مدرك: دكتراي پزشكي پزشكي
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي اصفهان، پزشكي،
چكيده: مطالعه ما نشان مي دهد كه ديابت روي اندكسهاي تيروئيد علي الخصوص T3 اثر دارد كه اين اثر در رابطه با مدت زمان بيماري و شدت عدم كنترل ديابت مي باشد در اين مطالعه همانطور كه از نمودارهاي شماره 5، 6 و 7 بر مي آيد، متوسط مقدار T3 با افزايش انديكارتورهاي ديابت كه شامل سطح گلوكز قند، سن بيمار و مدت بيماري مي باشند كاهش يافته است.
اين اثرات ناشي از وقفه T3 از طريق مركز و كاهش فعاليت آنزيم "ديوديناز" در محيط بوده و مبين اين مطلب است كه بيماري ديابت به عنوان يك بيماري مزمن مي تواند منجر به پديده Sick euthyroid syndrome گردد. اي تغييرات در صورت بروز DKA فاحش تر خواهد بود اين اثر وقتي اهميت خود را بيشتر نشان مي دهد كه بدانم شيوع هيپوتيروئيدي در بيماران ديابتيك 8-5 درصد مي باشد و بنابراين دقت در اين اثر پاتولوژيك مي تواند جلوي اشتباهات تشخيصي هيپوتيروئيدي را در بيماران ديابتيك بگيرد. اين پديده با درمان صحيح و كنترل خوب ديابت از بين مي رود.
شيوع بيماريهاي هيپوتيروئيدي و هيپرتيروئيدي در بيماران ديابتيك بيشتر است و طبق آمارهاي موجود بي 8-5 درصد مي باشد و اين شيوع در بيماران تحت مطالعه ما از آمارهاي منتشر شده متفاوت است. در بررسي ما شيوع هيپوتيروئيدي 2.4% و هيپرتيروئيد 4.1% است كه اين اختلاف مي تواند ناشي از شرايط جغرافيايي مملكت كه در يك منطقه كم يد است بوده و يا ناشي از مشكلات اجتماعي-فرهنگي و يا اشكالات آزمايشگاهي باشد. در مطالعه ما تغييرات فاحشي در رابطه با ديابت و مقدار سرمي T4، T3 r.uptake نداشتيم. اين عدم تغييرات نشان مي دهد كه در مطالعه آينده بايد بيشتر روي T3 و رابطه اش با مقدار هموگلوبين HbA1C) A1C) تحقيق و بررسي شود كه معيار بهتري جهت كنترل يا عدم كنترل بودن ديابت مي باشد، در صورت داشتن رابطه اي كه در آن با كاهش سطح سرمي T3، هموگلوبين HbA1C) A1C) افزايش داشته باشد، نظريه قبلي ما در رابطه با تغيييرات سطح T3 با تغييرات ديابت اثبات مي گردد.
شايد بتوان تغييرات هورموني تيروئيد را به عنوان يك معيار كنترل يا عدم كنترل بودن بيماران ديابتيك در نظر داشت. در مطالعه ما تغييرات هورموني تيروئيد در رابطه با نوع ديابت نبوده است و در هر دو نوع ديابت اختلاف چشمگيري مشاهده نشد. اين مطلب مشخص مي كند كه عامل تغييرات هورموني تيروئيد تغييرات متابوليك ديابت مي باشد و نه نوع ديابت.
تعداد بيماران تحت مطالعه ما در مقايسه با رفرانسهاي خارجي بيشتر بوده و احتمالا آمار ما موثق تر از آمارهاي خارجي است.
با توجه به اينكه متوسط T3 نسبت به گروه كنترل پايين تر است (جدول شماره 4) مي توان گفت كه هيچ كدام از بيماران ديابتيك ما تحت كنترل دقيق نبوده اند كه خود زنگ خطري است براي مقامات بهداشتي-درماني كشور كه توجه بيشتري نسبت به اين قشر آسيب ديده اجتماع داشته باشد.
كلمات كليدي: