كاربرد تست تحمل گلوكز در تشخيص و بيماريابي ديابت در جامعه اصفهان

نويسنده: ميترا جاجرمي، حميرا رشيدي
استاد راهنما: مسعود اميني
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1373/05/01
مدرك: تخصص پزشكي داخلي
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي اصفهان، پزشكي،
چكيده: ديابت قندي يكي از شايعترين بيماري هاي آندوكريني است كه به علت متغير بودن استانداردهاي تشخيصي اين بيماري، تخمين ميزان واقعي شيوع كاري دشوار است. تشخيص ديابت توام با علائم بيماري چندان دشوار نيست، اما مشكل واقعي وقتي بوجود مي آيد كه افراد بدون علامت باشند، در اين موارد مي توان از تست تحمل گلوكز خوراكي استفاده نمود. اگر چنانچه آزمايش نتايج غير طبيعي ارائه دهد، اين گروه از بيماران مبتلا به ديابت در نظر گرفته مي شوند. در صورتي كه تست تحمل گلوكز طبيعي باشد، دليل قوي بر عليه ديابت است.
با كمك پيشرفتهاي علم پزشكي، امروزه بيماران ديابتي از طول عمر نسبتا طبيعي برخوردارند، لذا تشخيص به موقع اين بيماري از اهميت زيادي برخوردار است با توجه به اهميت تست تحمل گلوكز خوراكي در تشخيص ديابت، شرايط اجتماعي، اقتصادي فرهنگي كشور ما و عدم استاندارد دقيق تست تحمل گلوكز بر آن شديم كه منحني نرمال تست تحمل گلوكز و ارزش آن در بيماريابي افراد ديابتي در جامعه اصفهان را بررسي كنيم. تاكنون در زمينه تست تحمل گلوكز و ارزش آن در بيماريابي افراد ديابتي در جامعه اصفهان را بررسي كنيم. تاكنون در زمينه تست تحمل گلوكز و منحني نرمال آن در ايران، تحقيق جامعي به عمل نيامده است و ارقام و آمار موجود تماما مربوط به مجلات و كتب خارجي مي باشد. لذا ما بر آن شديم كه در يك بررسي، با خونگيري از افراد به روش تصادفي در شهر اصفهان، ضمن بدست آوردن منحني نرمال تست تحمل گلوكز در شهر اصفهان، ارزش و كاربرد تست تحمل گلوكز در بيماري هاي افراد ديابتي را بررسي نماييم.
كلمات كليدي: