بررسي مقدماتي فراواني سابقه ابتلاي به فلج ايديوپاتيك عصب فاسيال در بيماران ديابتي

نويسنده: پريا پوريان
استاد راهنما: محمدرضا احمدي موسوي
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1384/10/01
مدرك: دكترا دكتراي پزشكي
دانشگاه: د‌انشگاه‌ ‌علوم پزشكي‌ کرمان، پزشكي مهندسي افضلي پور،
چكيده: مقدمه: فلج ايديوپاتيك عصب فاسيال يا فلج بل شايعترين مونونوروپاتي حاد و شايعترين علت فلج عصب فاسيال است، اتيولوژي اصلي اين بيماري هنوز مشخص نيست و تشخيص آن تنها پس از رد ساير علل مطرح مي گردد. شيوع اين بيماري در بيماران ديابتي 4 الي 5 برابر جمعيت نرمال گزارش شده است، اما در ارتباط با تاثير ساير فاكتورهاي وابسته به بيماري ديابت و تاثير آنها بر بروز فلج بل نادانسته هاي بسياري وجود دارد. از اين رو اين مطالعه با هدف بررسي مقدماتي سابقه ابتلاي به فلج بل در بيماران ديابتي و همچنين بررسي مقدماتي تاثير فاكتورهايي چون نوع ديابت، روش كنترل بيماري و برخي عوامل ديگر انجام شد.
موارد و روش ها: در يك مطالعه همگروهي تاريخي (گذشته نگر)، در فاصله زماني خرداد 82 الي شهريور 84، 1200 بيمار ديابتي مراجعه كننده به مركز ديابت استان كرمان (بيمارستان باهنر كرمان) مورد بررسي قرار گرفت، جهت هر بيمار ديابتي در اين مطالعه فرمي شامل اطلاعات مختلف تكميل شد. بيماراني كه سابقه مثبتي از علايم فلج عصب فاسيال را مي دادند از نظر رد ساير علل پاتولوژيك توسط متخصص گوش و حلق و بيني مورد بررسي و معاينه قرار گرفتند و در نهايت بر اساس معاينه و شرح حال به عنوان مورد مثبت يا منفي ابتلاي به فلج بل قرار مي گرفتند. اطلاعات جمع آوري شده با نرم افزارهاي EPI، SPSS12 آناليز شد. تست هاي آماري مورد استفاده chi2(x) ،Unpaired T test مي باشد. سطح معني داري 95% در نظر گرفته شد، اطلاعات به صورت Mean±sd نشان داده شده است.
از 1200 بيمار ديابتي مورد بررسي با ميانگين سني 12.61±50.43، 78 مورد (6.5%) سابقه مثبت ابتلاي به فلح ايديوپاتيك را داشتند، كه با در نظر گرفتن محدوده اطمينان 95% احتمال ابتلاي به فلج بل در بيماران ديابتي مورد بررسي 5.2% الي 8% برآورد مي شود.
از ساير متغيرهاي دموگرافيك مورد بررسي تفاوت معني داري (P value<0.05) بين نوع ديابت و احتمال ابتلاي به فلج بل وجود داشت. بين ساير متغيرهاي مورد بررسي رابطه معني داري مشاهده نشد.
بحث: هر چند بر اساس نتايج حاصل از اين مطالعه نمي توان در رابطه با فراواني فلج بل در جمعيت نرمال قضاوت كرد، اما با توجه به نتايج مطالعات قبلي در ارتباط با ميزان شيوع فلج بل در جمعيت نرمال مسلم است كه فراواني به دست آمده نشان دهنده بروز بالاي بيماري در بيماران ديابتي است، احتمال ابتلاي بيماران ديابتي به فلج بل براساس نتايج اين مطالعه در حدود 760 الي 1180 مورد در هر 100 هزار نفر در سال مي باشد، اين امر گرچه لزوم توجه بيشتر به بيماران ديابتي را از نظر كنترل بيماري مطرح مي كند اما بايد توجه داشت كه شايد علت اين امر شيوع بالاي فلج بل در جمعيت نرمال در اين منطقه باشد، لذا پيشنهاد مي شود مطالعه اي جهت تعيين ميزان بروز بيماري در جمعيت نرمال در استان كرمان و مقايسه آن با نتايج حاصل از اين مطالعه انجام شود . همچنين پيشنهاد مي شود مطالعه اي جهت مقايسه سطح HbA1C در بيماران ديابتي مبتلا به فلج بل با گروه كنترل همسان سازي شده اي از نظر بررسي تاثير ميزان كنترل قند خون انجام شود.
كلمات كليدي: