مقاومت به انسولين و سندرم هاي آن

نويسنده: علي رباني زاده
استاد راهنما: اردشير بني كريمي
استاد مشاور:
تاريخ دفاع:
مدرك: دكترا دكتراي پزشكي
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي كرمان، دانشكده پزشكي مهندس افضلي پور،
چكيده: مقاومت به انسولين، بصورت يك پاسخ بيولوژيك نزديك به حد طبيعي غلظت مشخصي از انسولين اطلاق مي شود. طيف باليني مقاومت به انسولين وسيع است،‌ در يك سر طيف بيماران ديابتيكي قرار مي گيرند كه به انسولين نياز دارند و عليرغم گرفتن مقادير بالاي انسولين اگزوژن، هيپرگليسميك مي مانند و در سر ديگر طيف افراد شديداً مقاوم قرار مي گيرند كه عليرغم ترشح مقادير بالاي انسولين اندوژن، گلوكز نرمال دارند.
اگر چه اثرات انسوليني متعدد هستند، اما لفظ مقاومت به انسولين بطور معمول به اثرات انسولين بر روي هموستاز گلوكز اشاره مي كند.
بسياري از بيماران دچار ديابت، اعم از نوع وابسته يا غير وابسته به انسولين، درجاتي از مقاومت به اثر انسولين بر روي هموستاز گلوكز را دارا مي باشند.
بسياري از حالات فيزيولوژيك و فاكتورهاي موجود در گردش خون، مي توانند عمل انسولين را تحت تأثير قرار دهند. گلوكوكورتيكوئيدها، گلوكاگون و كاتكولامينها و هورمون رشد، منجر به مقاومت انسوليني مي شوند كه اين مقاومت عمدتاً در كسانيكه اندوكرينوپاتي دارند يا در محيطي هستند كه استرس و عفونت زياد است ديده مي شود. چند حالت فيزيولوژيك شامل: كتواسيدوز ديابتي (DKA)، اورمي (Uremia)، سيروز، گرسنگي و حاملگي و بلوغ،‌ مي توانند همراه با مقاومت به انسولين باشند.
از سندرمهاي ژنتيكي مقاومت به انسولين مي توان، سندرم هاي:
Lipodystrophy total congenital lipoatrophy , Rabson – Mendenhall partial Pseudoacromegaly,Leprechanism و Partial congenital lipodystophy را نام برد.
از ساير بيماريها كه در ارتباط با مقاومت به انسولين هستند مي توان: اختلال عمل تخمدان، ديابت شيرين غير وابسته به انسولين، سندرم CHAOS، Dyslipidemia و بيماريهاي عروقي آترواسكلروتيك را نام برد.
كلمات كليدي: