بررسي رابطه ي سطح پلاسمايي فيبرينوژن و قند خون ناشتا در بيماران ديابتي نوع دو

نويسنده: مهدي حياتبخش، صادق صمدپوري جاويد
استاد راهنما: مهدي حياتبخش
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1380/04/01
مدرك: دكتراي تخصصي بيماريهاي داخلي دكتراي تخصصي
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي كرمان، دانشكده پزشكي مهندس افضلي پور،
چكيده: خطر عوارض قلبي- عروقي در ديابت شيرين بالاتر از افراد عادي است و مطالعات نشان داده است كه فيبرينوژن در افزايش خطر اين عوارض در جريان ديابت به عنوان يك عامل مستقل نقش دارد. سطح فيبرينوژن در افراد ديابتي بالاتر است، و اين افزايش با كنترل قند خون در ارتباط است. در ديابت، افزايش سطح فيبرينوژن باعث افزايش انعقادپذيري مي شود، و كاهش سطح مهار كننده ي فعال كننده ي پلاسمينوژن 1، اختلال در حل كردن لخته را در پي دارد. مطالعه ي حاضر به منظور بررسي وضعيت فيبرينوژن در افراد ديابتي نوع 2 و ارتباط آن با قند خون ناشتا و برخي پارامترهاي باليني ديگر انجام گرفت. در اين مطالعه، 60 بيمار ديابتي مورد بررسي قرار گرفتند كه 19 نفر (31.7%) از آنها مرد و 41 نفر (%69.3) زن بودند. ميانگين سن بيماران 11.30 ± 51.70 سال بود و بين دو جنس اختلاف معني داري وجود نداشت (956/0 =p). ميانگين فيبرينوژن در بيماران مورد مطالعه mg\dL 84.65 ± 38/308 بود. از اين نظر، اختلاف معني داري بين مردان و زنان يافت نشد (796/0 =p) مقدار فيبرينوژن خون در بيماران مورد مطالعه نسبت مستقيم با مقدار قند خون ناشتا داشت و اين ارتباط از نظر آماري معني دار بود (r= 0.8599; p<0.001). رابطه كلسترول توتال نيز با فيبرينوژن مستقيم و معني دار بود (017/0=p) اما كلسترول(HDL) (P=0.108) و يا(LDL) (p=0.741) با فيبرينوژن ارتباط معني داري نداشت. همچنين، رابطه كلسترول توتال با قند خون ناشتا از نظر آماري معني دار بود (042/0=p) غلظت پلاسمايي فيبرينوژن ارتباط معني داري با تري گليسيريد (064/0=p)، سن (458/0=p)، سن شروع بيماري (655/0=p)، مدت بيماري (665/0=p)، نوع درمان (538/0=p)، سابقه بستري شدن در بيمارستان (959/0=p)، سابقه بيماري خاص (576/0=p) نداشت. ميانگين فيبرينوژن در افراد سيگاري بالاتر از ساير افراد بود، ولي اين اختلاف از نظر آماري معني دار نبود (443/0=p). اين مطالعه نشان داد كه غلظت پلاسمايي فيبرينوژن در افراد ديابتي با كنترل قند خون در ديابت ارتباط دارد. با توجه به عوارض فراوان قلبي – عروقي ديابت كه فيبرينوژن هم نقش مهمي در ايجاد آنها دارد، به نظر مي رسد كه كنترل بهتر قند خون در بيماران ديابتي مي تواند از اين نظر نيز سودمند باشد.
كلمات كليدي: