بررسي اثرات شكل خوراكي انسولين تهيه شده از پليمرهايSPH و SPHC در داوطلبين سالم

نويسنده: فريبا محسني
استاد راهنما: محمد حسن باستان حق، مرتضي رفيعي تهراني
استاد مشاور: محمد باقر لاريجاني، فريد دركوش، محمود محمودي
تاريخ دفاع: 1383/01/01
مدرك: دكتراي فوق تخصصي غدد
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي تهران، پزشكي،
چكيده: روش انجام طرح: كپسول هاي تهيه شده از انسولين سوار بر پليمرهاي SPHC و SPH به صورت خوراكي در 5 شكل دارويي متفاوت به 15 داوطلب سالم غيرديابتي به منظور بررسي اثربخشي و ايمني شكل دارويي داده شد و سطوح پلاسمايي انسولين C-Peptide و گلوكز در فواصل معين تا 5 ساعت اندازه گيري گرديد.
نتايج و نتيجه گيري نهايي: در مطالعه حاضر ميزان متوسط سطوح انسولين اگزوژن و AUC آن در گروه پليمر-انسولين 400 واحد از تمام گروه ها بالاتر بود كه نشانگر تاثير پليمر SPHC در افزايش جذب انسولين بوده است. ولي AUC انسولين در گروه هاي حاوي تري متيل كيتوسان پايين تر از ساير گروه ها بود. AUC انسولين در گروه پليمر كيتوسان انسولين 800 نسبت به ساير گروه هاي كيتوساني بالاتر بود. زمان Tmax انسولين در گروه هاي پليمري طولاني تر از گروه زير جلدي بود. ( 47.7±97 min و vs. 60.9±118.2)
در گروه هاي حاوي تري متيل كيتوسان تفاوت معني داري در Tmax با گروه پليمر انسولين وجود نداشت. AUC قند خون كه نشانگر سطح زير منحني افت قند خون از مقدار اوليه مي باشد در گروه زير جلدي بيش از تمام گروه ها بود و AUC در گروه كه انسولين خوراكي تنها، در كپسول هاي پوشش دار شده تعبيه شده بود نسبت به گروه پلاسيبو افزايش نشان مي داد.
سطوح C-Peptide در گروه پليمر-انسولين 400 واحد نسبت به ساير گروه ها كاهش بيشتري را نشان داد و افزايش دوز انسولين سبب كاهش بيشتر قند خون گرديد. Tmax قند خون در گروه زير جلدي نسبت به گروه هاي پليمري طولاني تر بود كه نشانگر اثر سريع تر انسولين خوراكي بر روي متابوليسم قند خون مي باشد.
نتيجه نهايي: پليمرهاي SPHC و SPH با مكانيزم جديدي سبب افزايش جذب انسولين خولاكي و افت قند خون و سركوب سطوح C-Peptide گرديدند.
كلمات كليدي: