بررسي كارايي انسولين خوراكي در تنظيم قند خون ناشتا در بيماران ديابتي تيپ II

نويسنده: نوشين شيرزاد
استاد راهنما: محمد باقر لاريجاني، مرتضي رفيعي تهراني
استاد مشاور: فريد دركوش، محمد پژوهي، فريبا محسني
تاريخ دفاع: 1386/01/01
مدرك: دكتراي فوق تخصصي غدد و متابوليسم
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي تهران، پزشكي،
چكيده: مقدمه: هدف از انجام اين مطالعه بررسي كارايي انسولين سوار بر پليمرهاي SPHC و SPH بصورت خوراكي (superporouse hydrogel composite) در تنظيم قند خون ناشتا و نيز بررسي عوارض آن در سه مقدار افزاينده در بيماران ديابتي تيپ2 در مقايسه با گروه دارونماي خوراكي بود.
روش ها: اين مطالعه به صورت يك كارآزمايي باليني-تصادفي و يك سوكور بر روي 32 بيمار ديابتي تيپ II انجام شد. در هر گروه 8 بيمار قرار داشت. گروه اول به عنوان پلاسبو و گروههاي 2 و 3 و 4 به ترتيب ميزان 800 واحد، 1600 واحد و 2400 واحد انسولين خوراكي دريافت نمودند. بيماران قبل از مطالعه به مدت 8 ساعت و در طول مطالعه ناشتا بودند، در زمان صفر قبل از دريافت كپسول و پس از آن در زمان هاي تعيين شده به مدت 6 ساعت نمونه خون از بيماران جهت تعيين غلظت پلاسمايي گلوكز، انسولين و C. Peptide گرفته شد.
نتايج: ميانگين سطح زير منحني گلوكز به مدت صفر تا 360 دقيقه (AUC0-360) در گروه 800 واحدي 54107.1 و در گروه 1600واحدي 63947.2 و در گروه 2400 واحدي (70940.7mg/min/dl) بود كه تفاوت قابل ملاحظه با گروه پلاسبو (57735mg/min/dl) نداشت. همينطور متوسط AUC0-360 انسولين در گروه 800 واحدي 5195.2 و گروه 1600 واحدي 2450 و در گروه 2400 واحدي (2021.9mcu/min/ml) بود كه تفاوت معني دار با گروه پلاسبو (7459.6mcu/min/ml) نشان نداد.
متوسط AUC0-360 پپتيد C، در گروه 800 واحدي 934.7 و در گروه 1600 واحدي 638.6 و در گروه 2400 واحدي (847.9ng/min/ml) بود كه تفاوت قابل ملاحظه با گروه دارونما (807.9ng/min/ml) نداشت. در سه گروه دريافت كننده دارو عارضه اي مشاهده نشد.
نتيجه گيري: در اين مطالعه تاثير انسولين خوراكي در دوزهاي مختلف بر روي افزايش غلظت پلاسمايي انسولين و كاهش غلظت پلاسمايي گلوكز و C.Peptide به ميزان قابل ملاحظه مشاهده نشد.
كلمات كليدي: