ديابت و ضايعات كراتوتيك (ليكن پلان)

نويسنده: نيما مقدم
استاد راهنما: فرزانه آقا حسيني
استاد مشاور: ملكوميان
تاريخ دفاع: 1377/01/01
مدرك: دكترا
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي تهران، دندانپزشكي،
چكيده: مقدمه: ليكن پلان يك بيماري مزمن پوستي-مخاطي با علت نامشخص و نماي هسيتوپاتولوژيك منحصر بر فرد مي باشد كه مي تواند در حفره دهاني ايجاد شود. مطالعات گذشته حاكي از اين است كه اين بيماري از ماهيت اتوايميون برخوردار است و با اختلالات عمومي متعددي همراهي دارد. بر اين اساس سالهاست همراهي ليكن پلان يا ديابت قندي مطرح مي باشد لذا در اين مطالعه بر آن شديم تا ميزان شيوع ليكن پلان در بيماران ديابتي را بررسي نماييم.
بيماران و روش ها: جمعيت مورد مطالعه شامل بيماران ديابتي مراجعه كننده به درمانگاه ديابت بيماران شريعتي بود كه بعد از مراجعه حفره ي دهان آنها به منظور بررسي شيوع ليكن پلان توسط پزشك به دقت مورد معاينه قرار مي گرفت. سپس بيماران مبتلا به ديابت و واجد ضايعات سفيد دهاني به بخش تشخيص بيماري هاي دانشكده ي دندانپزشكي دانشگاه تهران ارجاع مي شدند.
نتايج: از مجموع 242 بيمار ديابتي تحت بررسي در اين مطالعه، 6 بيمار مبتلا به ليكن پلان، شناسايي شدند. 219 نفر به NIDDM و 23 نفر به IDDM مبتلا بودند. هر 6 بيمار با ليكن پلان، به NIDDM مبتلا بودند. در بيماران ديابتي ميانگين زمان ابتلا به ديابت 8.1 سال و در بيماران ديابتي كه ليكن پلان داشتند اين زمان برابر با 6.1 سال بود. ميانگين سني بيماران ديابتي 50.9 سال و ميانگين سني بيماران ديابتي كه ليكن پلان داشتند 50.8 سال بود. از مجموع 242 بيمار ديابتي 80 نفر با انسولين، 142 نفر با داروهاي خوراكي كاهنده قند و 20 نفر با رژيم غذايي قند خون خود را كنترل مي كردند.
نتيجه گيري: در اين مطالعه 2.4% بيماران ديابتي مورد معاينه به L.P دهاني مبتلا بودند. از طرفي شيوع ليكن پلان در بيماران مراجعه كننده به كلينيك پوست بيمارستان رازي تهران (1.9%) بود كه با مقايسه اين اعداد توسط آزمون Z دو دامنه مشخص شد بين شيوع ليكن پلان در جمعيت عادي با شيوع ليكن پلان در افراد ديابتي اختلاف معني داري وجود ندارد. در ضمن بين وجود ضايعات دهاني ليكن پلان و در مدت زمان ابتلا به ديابت و نوع ديابت و سن بيماران ديابتي و روش كنترل قند خون ارتباطي وجود ندارد.
كلمات كليدي: ديابت، ليكن پلات